ИСТОРИЈА НА МАНАСТИРОТ

Преданието за чудотворната икона

Во светите икони на Спасителот Христос, на Божјата Мајка и на сите светии, Црквата Христова доби најубав украс и со нив таа постојано се просветлува и се исполнува со благодат. Човекољубивиот Бог благоволил во иконописните изобразби ние, всушност, да ги гледаме благодатните и просветени ликови на светиите, а во нив, во тие ликови – јавениот образ Божји и Самиот Бог. Така, православната икона се открива како светол приказ што излева светлина и, како и да е положена или поставена таа, за она што таа го пренесува не може да се каже друг збор, освен: дека возвишува. Тоа се покажува како нешто што надминува сè што го опкружува, пребивајќи во друго, свое пространство и во вечноста. Пред тој приказ стивнува жарот на страста и суетата на овој свет, тој се осознава како нешто над светот, кој од својата небесна област дејствува овде, среде нас. Човек просто не им верува на сопствените очи, кога тие сведочат за таа победничка неодолива убавина што се излева од светите икони. 

 Божјата семилостива промисла, која сè устројува и сè уредува за наше спасение, се погрижила и Бигорската света обител да биде удостоена со велелепна и чудотворна икона на великиот и славен Пророк, Претеча и Крстител Господов – Јован, со којашто, впрочем, и започнува историјата на манастирот.

Светото предание ни пренесува дека во времето кога со големото Ромејско царство управувал Василиј II (976 - 1025), а на овие простори, пак, царувал Самуил (976 - 1014), во прекрасните и мистични падини на Бистра, благословени од невидливиот допир на Божјата рака, се подвизувал некој многудоблесен монах, по име Јован, кој потекнувал од дебарскиот крај. Овој преподобен отец бил исполнет со секаква добродетел, разумен и мудар, се грижел за чистотата и смирението на срцето, имајќи ги постојано на ум Господовите зборови: „Блажени се чистите по срце, оти тие ќе Го видат Бога“ (Мт. 5, 8). Особено голема љубов подвижникот Јован негувал кон „најголемиот меѓу родените од жена“ – свети Јован Крстител. 

Еднаш, во шумата, кај изворот што бил во близина на неговата испосница,prvi_ktitor.jpg Јован здогледал некаква силна и чудесна светлина меѓу дрвјата, што како огнен столб се издигнувала кон небото. Кога тој се приближил кон таа светлина, видел како над источникот, oзарена со необичен блесок, лебди икона со ликот на чесниот Претеча. Восхитен, но и обземен од страв, Јован паднал на колена и Му воздал благодарност на Бога и на Неговиот Крстител. Потоа, земајќи ја иконата со голема побожност и страв Божји, богобојазливиот монах веднаш се погрижил да ѝ изгради привремен соодветен дом. Така, христољубивиот Јован направил мал параклис, во којшто ја сместил иконата и секој ден со скрушено срце му се молел и му благодарел на Крстителот Господов за дарот со којшто го имаше благословено. Се верува дека оваа света икона дошла на овие простори од Исток, од каде што најверојатно и потекнува. Поради агарјанското нашествие и опустошувањето на манастирите, црквите и светињите на христијанскиот Исток, многу икони почнале да се преселуваат на побезбедни места, било носени од ангели Божји или, пак, од луѓе. Така и оваа света икона на Претечата Христов на чудесен начин се нашла на ова место. Многу чуда се случиле и се случуваат од неа, за спасение на верните и за вразумување на неверните.

Милостивиот Бог, Кој ги прославува оние што Него Го прославуваат на земјата, посакал да го постави преподобниот монах Јован за пастир на Неговите словесни овци. Така, ромејскиот цар Василиј ΙΙ, дознавајќи за исклучително добродетелниот живот на смирениот подвижник, во 1018 година го назначил за архиепископ на славната Охридска архиепископија, за премудро да управува со стадото Христово. Пустинољубивиот Јован се покорил на Божјата волја да стане архиепископ, но и покрај ваквото големо достоинство, тој никако не го заборавил своето тивко и возљубено место на покајание. Исполнет со голема љубов и благодарност кон Претечата Христов, на тоа место во 1020 година архиепископот Јован подигнал храм во негова чест, каде што ја положил светата и чудотворна икона. Мноштво иноци притекнувале да се напојат од покајничката благодат на Крстителот и набрзо околу тој храм се собрало големо монашко братство. Така, блажениот отец наш Јован Дебарски станува првиот ктитор на светата Бигорска обител. 

За време на своето постоење манастирот преживеал не малку беди. Најмногу пострадал за време на турското ропство, кога неколкупати бил рушен и пален. Oсобено големо запустение претрпел во времето на злогласниот османлиски султан Селим I (1512-1520), кога бил до темел разрушен. Но св. Јован Крстител не дозволил неговата света икона да биде уништена. Така, на два пати кога манастирот бил до темели разорен, иконата на чудесен начин исчезнувала и се селела на друго место за да не падне во рацете на безбожниците, а кога опасноста поминувала, таа повторно се враќала. Првиот пат иконата се преселила во еден манастир помеѓу Струга и Дебар, каде што и денес има црковен храм што се вика „Св. Јован Претеча“ - Бигорски. Вториот пат, чесниот образ на Претечата си нашол привремен дом во с. Слатино, Дебарца. И таму, исто така има храм што го носи името „Св. Јован Крстител“ - Бигорски. Големата возобнова на Бигорската обител започнала во времето на игуменот Иларион (1743 – 1781/2), кога доаѓа и до процут на монашкиот живот. 
Mестоположбата на манстирот била таква, што тој се наоѓал во најразбојничкиот крај на Западна Македонија, каде што над него демнеле многубројни опасности и само благодарение на чудата на св. Јован, тој опстанал. 
Во 1814 год. се случило големо чудо: против светата обител се кренал некој силник, којшто имал намера да го разруши манастирот и да го претвори во теке. Тој бил дебарскиот Јусуф – бег. Негов непријател бил Али паша Јанински. На 8 септември Јусуф – бег бил ранет и на 21, истиот месец, умрел. Кога го погребувале, од небото паднал силен град и страшни громотевици, што погубиле 20 души од луѓето на Јусуф – бег. Исплашени, преостанатие агарјани се разбегале. Така, со застапништвото на св. Јован Крстител, манастирот бил спасен од погибел.

Кон средината на XIX в., св. Јован му помогнал и на некој турски бег од Албанија, којшто имал болно дете. На бегот на сон му се јавил св. Јован и го повикал да дојде во манастирот и да го измие своето дете со чудотворната вода. Бегот го послушал и заедно со детето отишле во манастирот и направиле како што им било советувано. И ете чудо! Детето целосно било исцелено! Бегот го препознал на иконата св. Јован Крстител, својот добротвор, и од голема благодарност му поклонил на неговиот манастир маслинови полиња кај Елбасан. Долго време манастирот се снабдувал со масло од овие имоти. Во 30-те години на ΧΧ в. свештеникот Атанасиј (поп Ташко) од село Битуше, којшто во тоа време бил настојател на Бигорскиот манастир, ги продал овие полиња.

Друг пат, пак, албански разбојници го ограбиле манастирскиот караван со маски што носеле храна за манстирот. По тоа злодело, водачот на разбојниците тешко се разболел. Уплашен од своето злодејствие, сметајќи ја болеста како Божја казна, тој го ослободил караванот и луѓето, а згора на тоа подарил и големо количество масло за манастирот. Оттогаш никој повеќе не се осмелил да напаѓа или пакости било на луѓето од манастирот, било на неговите имоти. Манастирот уживал голема почит и кај друговерците, бидејќи манастирските врати деноноќно биле отворени за сите што доаѓале, без разлика на верата и народноста. Сите наоѓале потслон и утеха во домот на Претечата.
Чудата од иконата на св. Јован Крстител никогаш не престанале. Поради преголемата љубов на Бог кон човекот и поради застапништвото на Претечата, тие се случуваат и денес. И навистина, голем е бројот на оние што ја почувствувале помошта на св. Јован и во нашиве дни.


 Историја на архитектурата
Иако манастирот низ минатото бил неколкупати опустошуван, сепак, со својата изобилна благодат св. Јован Кристител ја сочувал за денешниве христијани, неговата чудотворната икона, како наше најдрагоцено благо. Манастирските градби, пак, преживеале повеќе промени. Сегашниот манастирски храм датира од крајот на XVIII и самиот почеток на XIX век, од времето на игуменот Митрофан (1796 - 1807). Најзаслужна личност за денешниот изглед на црквата е можеби и најзначајниот игумен во историјата на манастирот - архимандритот Арсениј (1807 - 1839). Тој повикал искусни копаничари и зографи за изработка на далеку познатиот иконостас, ги возобновил старите конаци и изградил нови.

 Манастирските конаци ги сочинувале неколку велелепни зданија. Комплексот згради на монашкиот конак, поставен веднаш до црквата, познат како „Горни Палат“, бил изграден во 1814 год., и е единствен по својата живописна архитектура. Највпечатливиот дел, кој му го дава духот на целиот конак, е вешто изработениот чардак, кој со надворешно издадени скали ги поврзува двата ката на конакот. Приземјето отпрвин го сочинувале просториите што служеле за економијата на манастирот (производство на кашкавал, сирење и др). Подоцна, тие се пренаменети во магацински простории. На двата ката се распоредени монашките келии и пространите чардаци. Освен нив, тука се наоѓаат и владичките одаи, заедничката соба за монасите – синодикон, канцелариските простории со архива, стоматолошка ординација и други помошни простории.
 Особен и впечатлив белег на третиот кат од конакот оставаат некогашната игуменска соба и владичките одаи, со нивната специфична еркерска конструкција. Така целиот конак, благодарение на својата архитектура, уникатна на овие простори, плени со својата архаична привлечност, што го стоплува срцето на поклоникот, будејќи му носталгија за минатото и желба за молитва и благодарност кон Бога.

Северо-западно  од црквата се наоѓа конакот со трпезарии, кој бил граден од 1820 до 1825 година. Тука е сместена машката трпезарија и гостинскиот синодикон, а веднаш под нив се наоѓаат т.н. женската трпезарија и архондаричката приемна одаја.  Поранешната женска трпезарија беше преуредена во богата манастирска ризница, каде што се изложени ретки икони од XVII, XVIII и XIX век, древни црковни предмети, фрагменти од резби, стари богослужбени одежди, стари крстови и други предмети со духовна и културно-историска вредност.

Со особена убавина се истакнува машката трпезарија, одајата – гостински синодикон и архондаричката приемна одаја. Машката трпезарија, сè до пожарот, импресионираше, како со својата грандиозност така и со прекрасно живописаните ѕидови и таваните украсени со познатата мијачка резба. Сега е во тек нејзината возобнова на поранешниот автентичен изглед. Архондаричките одаи, пак,  се одликуваат со прекрасни резбани тавани - розети и вградени, резбани детали по ѕидовите. Приемната архондаричка просторија е збогатена со колекција од портрети на старите игумени и видните духовници на манастирот. Оваа колекција беше изработена по нарачка на сегашниот игумен, архимандрит Партениј, кој во знак на љубов и благодарност кон неговите претходници, посака да ги зачува нивните ликови за идните генерации, оддавајќи им достојна почит на оние, кои својот живот го вградиле во темелите на овој манастир.

Меѓу конакот со трпезарии и „Горни Палат“ е сместена манастирска магерница (кујна), со помошна фурна, којашто му дава една функционална целина на конакот. Магерницата со големото засводено огниште и мала вградена фурна го има запазено својот автентичен изглед  и намена, а под неа се наоѓаат големата фурна и магацинските простории.
На 30 септември 2013 лето Господово, кога православната Црква го слави споменот на светите маченички Софија, Вера, Надеж и Љубов, „Горни Палат“ го зафати силен пожар, кој предизвика голем пустош. Целосно изгореа сите простории со внатрешниот инвентар, а единствено што остана беа камените манастирски ѕидини. Благодарение на големата пожртвуваност на братството и на присутните верници, беа спасени иконите и останатите експонати од манастирската ризница. Со енергичната и мошне пожртвувана заложба на игуменот, архимандрит Партениј, и неговите во Христа браќа, како и со несебичната помош на верниците, „Горни Палат“ беше целосно возобновен и повторно го доби својот некогашен автентичен изглед и сјај. 

Западно од црквата се наоѓал „Момочкиот конак“ кој бил изграден во 1870 година, во времето на игуменот архимандрит Михаил (1870 - 1894),  и бил наменет за сместување на  манастирските помошници, т.н момоци. Поради непосредната близина на чешмите, приземјето на овој конак служело како пералница, а на катот се наоѓале просториите за живеење. Изгледот на конакот го характеризирала впечатлива меѓукатна дрвена конструкција, којашто завршувала со доста издолжена стреа, правејќи конакот совршено да се вклопува во манастирскиот амбиент.  Меѓутоа, во 60-те години од минатиот век, од непознати причини, конакот бил срушен и денес овде има пространо бетонско плато, кое на посетителот му го отвора видикот кон живописните планински селца, расфрлани низ падината од спротивната страна на Радика. Веднаш зад некогашниот „Момочкиот конак“ се наоѓа „Сејменската кула“, каде што порано живееле манастирските чувари - сејмени. До спратот за живеење се доаѓало преку надворешни скали со мал издаден чардак и длабока стреа, кои и денес го оживуваат целосниот изглед на  кулата. Денес, најгорниот кат од кулата е пренаменет во мал параклис посветен на светиот великомаченик Георгиј Кратовски, приземјето е столарска работилница, а во подземјето, пак, е сместена манастирската свеќоливница.

Друга впечатлива градба која се наоѓа јужно од црквата е манастирската костурница, направена од зеленкав, делкан  камен во 1827 год. Во неа се наоѓаат черепите на упокоените монаси, кои во периодот на комунизамот биле сокриени во земјата под подот на костурницата. Со возобнувањето на манастирскиот живот, веднаш по преосветувањето на соборниот манастирски храм, Бигорското братство на чудесен начин ги откри черепите, токму спроти денот во кој светата Црква прави молитвен спомен за упокоените. Врз некои од черепите е забележано името, местото на раѓање и денот на упокојување на монахот.

Веднаш над влезот од манастирот постоел конак наречен „Долни Палат“, кој, за жал, изгорел во 1912 година. Стариот конак, заедно со другите конаци и градби, сочинувал една затворена целина, типична за манастирските обиталишта од видот на Светогорските манастири. Конакот се одликувал со посебна уметничка обработка на вратите и таваните, кои биле  различни во секоја одаја така што тие, со својот богато уреден ентериер, се користеле за прием на гости. Долни палат бил дело на искусни мајстори од с. Луково - Струшки Дримкол, познати по вештата обработка на камен. Низ средишниот дел од приземјето на конакот, во вид на полукружна аркада, и денес минува манастирскиот влез, со препознатливите чешми во облик на змејови, како осебен украс на ова древно светилиште. Во 2006 година, со макотрпните заложби на игуменот Партениј и Бигорското братство, не само што целосно се возобнови гостинскиот конак, туку и се надгради со уште еден кат, во којшто се устрои и прекрасен параклис посветен на светото Благовештение, владичка и игуменската одаја, раскошен затворен чардак, како и простран отворен чардак со восхитувачки поглед. Внатрешноста на „Долни Палат“ е целосно во духот на автентичниот манастирски амбиент.

Водени од своите напори да го збогатат благолепието на древното Бигорско светилиште, игуменот и браќата на оваа свештена обител се посветија на изградба на уште еден монашки конак, наречен „Источен Палат“, со кој манастирот добива своја целина, по примерот на светогорските манастири. За таа цел, во 2007 година започна изградбата на голем бетонски потпорен ѕид во должина од 80 м. Веќе летото 2009 г. започна интензивното градење на новиот монашки конак, кој беше завршен до крајот на 2010 г. Овој конак со својата прекрасна архитектура во македонско-ромејски (византиски) стил, толку характеристичен за целиот манастирски комплекс, на чудесен начин го надополнува и збогатува раскошниот изглед на Бигорскиот манастир. Во новиот конак, покрај бројните монашки келии, сместен е и прекрасен параклис посветен на св. Николај Мирликиски Чудотворец, целосно живописан во стилот на византиското ѕидно сликарство, двокатната Бигорска книгохранителница, со посебен, архаичен изглед, манастирската кула (пирг), во која е сместен часовник со 8 камбани, како и зографско ателје и архива, дрвени чардаци, училница, игуменска одаја, магацински и други помошни простории.
Во 2008 г. во јужниот дел од пространиот манастирски двор, се изгради засводена манастирска фијала (крстилница за вода), со чудесен архаичен изглед, кој хармонично се вклопува во целокупниот надворешен амбиент на Бигорската лавра. Сводот на фијалата е целосно живописан во духот на византиската зографска традиција. Помеѓу сцените што заземаат простор во живописот, свое место си наоѓа и претставата со пронаоѓањето на чудотворната икона на св. Јован Крстител од страна на првиот ктитор, преподобниот Јован Дебарски, како и повеќе сцени од животот на нашиот Господ Исус Христос поврзани со водата, претстава на „Живоносниот Источник“, „Ангел на Големиот Совет“, св. Јован Крстител, свв. Козма и Дамјан, свв. Климент и Наум Охридски, св. вмч. Георгиј Победоносец, св. вмч. Димитриј Мироточив, св. Николај Чудотворец и тн.
На 20 февруари 2008 г., кога се слави споменот на св. Партениј Лампсакиски, беа осветени темелите за новиот храм во руски стил, посветен на преподобниот отец наш Серафим Саровски, во истоимениот скит што се наоѓа во манастирскиот овоштарник. Храмот на св. Серафим е во својата завршна градежна фаза, а предвидена е изградба и на мал конак со монашки келии.

Возобновеното манастирско братство, со Божја помош, не само што успеа да му го врати поранешното благолепие на древното Бигорско светилиште, туку со голема љубов и усрдност се потруди и да го надгради, збогати и украси.

Значајна трага од отшелнички монашки живот во околината на Бигорскиот манастир е и испосницата во непосредна близина на агиазмата (изворот на света вода), кои се наоѓаат  во шумскиот појас под манастирот.  Молитвите на монасите - подвижници ги осветиле овие места и толку Mу угодиле на Бога, што благодатта овде се излева и ден денес преку изворот со слатка вода во агиазмата. Секоја година на празникот Источен Петок – Балаклија, братството и верниците со торжествена литија се упатуваат од манастирот кон агиазмата посветна на Живоносниот Источник, каде што се осветува вода и оттаму, преку скитот на св. Серафим Саровски, се враќаат во манастирот, пеејќи божествени, воскресни песнопенија.



1.jpg

2.jpg
3.jpg

4.jpg
5.jpg

6.jpg
7.jpg

8.jpg
9.jpg

10.jpg
11.jpg 12.jpg


Tastylia, Tadalafil Oral Strip
binaire opties weekend Аудио
http://gsc-research.de/gsc/hv_kalender/index.html?no_cache=1 anyoption bewertung Аудио
http://jonmcculloch.com/?svil=graffico-opzioni-binari&19e=cd graffico opzioni binari traderxp fake oder nicht opcje binarne darmowe konto demo indicadores de comercio exterior peru binäre optionen broker im vergleich dove fare operazioni binarie bdswiss 60 sekunden handel mit binären optionen lernen http://pro8.nu/?zxcvb=binaire-opties-beleggen&28f=97 binaire opties beleggen opzioni binarie puntata minima 7