Υπάρχει μία ημέρα του έτους κατά την οποία το Ιερό του Τιμίου Προδρόμου πλησίον της Ράντικα σκιρτά από ιδιαίτερη χαρά, όταν οι καμπάνες του μοναστηριακού καμπαναριού ηχούν διαφορετικά, με ήχο υιικής ευγνωμοσύνης και όχι απλώς πανηγυρικής χαράς, όταν τα κεριά καίουν με ξεχωριστή λάμψη και ζωγραφίζουν με φως ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ».
Αυτή είναι η ημέρα της μνήμης του εν Αγίοις Πατρός ημών Παρθενίου, Επισκόπου Λαμψάκου του Θαυματουργού – η ημέρα κατά την οποία η μοναστική μας κοινότητα, μαζί με το πλήθος των πνευματικών τέκνων και φίλων, από κοντά και από μακριά, λαμβάνει την ευλογημένη ευκαιρία να εκφράσει εκείνο που καθημερινά βιώνει αλλά σπανίως διατυπώνει: τη βαθιά και άφατη ευγνωμοσύνη προς τον Γέροντά μας, τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αντανίας κ. Παρθένιο.
Διότι τι είναι ο Γέροντας, αν όχι ζωντανό ιερό, στο οποίο, ήσυχα και απαρατήρητα, προσφέρεται καθημερινή θυσία για τον καθένα από εμάς; Τι είναι η αγάπη του, αν όχι εκείνο το φως και εκείνη η ταπεινή καύση, μέσα στην οποία ένας άνθρωπος προσφέρει τον εαυτό του – τις δυνάμεις του, τις προσευχές του, την υγεία του και τα χρόνια του – ώστε οι άλλοι να ζουν, να αναπνέουν και να αυξάνουν εν Χριστώ;
Ο Γέροντας είναι ακριβώς αυτό: πατέρας, του οποίου η θυσία δεν διακηρύσσεται, αλλά αποκαλύπτεται με την ησυχία της προσευχής του, με τη βαρύτητα της μέριμνάς του, με την ευρύτητα της καρδιάς του, η οποία χωρεί όλους — και τους εγγύς αλλά και τους μακράν ευρισκομένους.
Και εφέτος, κατά την ευλογημένη αυτή ημέρα, η Ιερά Μονή πλησίον της Ράντικα κατέστη ζωντανό επίκεντρο προσευχής και ευχαριστίας. Από παντού, στους δρόμους που οδηγούν προς τα ιερά αυτά χώματα, συνέρρεαν πλήθη πιστών, μοναχών και λαϊκών, ιερέων, πνευματικών τέκνων και φίλων, όλοι με μία και την αυτή δίψα: να προσφέρουν, εν ενί στόματι και μία καρδία, δοξολογία και ευχαριστία στον μέγα Δωρητή Χριστό, ο Οποίος μας εχάρισε τον Γέροντά μας ως ζωντανό σημείο της πρόνοιάς Του.
Στην ιδιαίτερη αυτή χαρά μας παρευρέθηκαν, τιμώντας τον Γέροντα, ιερείς από τις όμορες Ορθόδοξες Εκκλησίες της Ελλάδος και της Σερβίας, ως ορατή μαρτυρία των αοράτων δεσμών της εν Χριστώ αδελφικής αγάπης, που συνδέουν όλες τις άγιες του Θεού Εκκλησίες σε αδιάσπαστη ενότητα.
Στην ακολουθία συμμετείχε ο αρχιμανδρίτης κ. Δοσίθεος, γέροντας της Ιεράς Μονής Γκργκέτεγκ στο Όρος Φρούσκα, μετά των πατέρων Ιουλιανού και Αλεξάνδρου από την επαρχία Σρέμσκα, καθώς και ο αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μακρινίτσης, μετά του πρωτοπρεσβυτέρου Σταύρου από την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος, καθώς και άλλοι ιερουργοί της Εκκλησίας μας.
Δυστυχώς, οι προσκεκλημένοι Αγιορείτες πατέρες εκολλήθησαν να ταξιδεύσουν λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών στο Άγιον Όρος· όμως η πνευματική τους παρουσία και ευλογία υπήρξαν υπέρ το δέον πολύτιμες.
Ήταν πράγματι συγκινητικό να βιώνει κανείς αυτήν την κοινωνία εν Χριστώ, να ακούει την κοινή προσευχή, τα στιχηρά και τις δοξολογίες της πανηγυρικής εσπερινής ακολουθίας, προεξάρχοντος του Γέροντός μας, του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αντανίας κ. Παρθενίου. Διότι εδώ δεν συγκεντρωθήκαμε απλώς ως άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και επαρχίες, αλλά ως μία οικογένεια, ως ένα σώμα, ως μία κοινότητα ανθρώπων που αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον στο πρόσωπο του Χριστού.
Στο τέλος του εσπερινού, εμφανώς συγκινημένος από την αγάπη των παρόντων, ο Γέροντας απηύθυνε λόγο ευγνωμοσύνης – από εκείνους τους λόγους στους οποίους κάθε λέξη φέρει το βάρος της εμπειρίας και το βάθος της προσευχής· λόγους στους οποίους η ταπεινή του καρδιά, συνηθισμένη περισσότερο να προσφέρει παρά να λαμβάνει, αποκάλυπτε για λίγο όλη την ευαισθησία της ευγνωμοσύνης.
Έπειτα, τα πνευματικά τέκνα, ένα προς ένα, προσέφεραν στον Γέροντα δώρα ευγνωμοσύνης με σύντομες αφιερώσεις — μαρτυρίες για τον λόγο που τους μετέβαλε, για την προσευχή που τους εστήριξε, για την ευλογία που τους ανήγειρε. Πρώτη ευχή απηύθυνε η μοναστική μας κοινότητα, δια του αρχιμανδρίτη κ. Δοσιθέου, ο οποίος προσφώνησε στον πνευματικό του πατέρα με θερμό ευχαριστιακό λόγο.
Στην έξοδο του ναού, ο Γέροντάς μας ανέμενε μία ιδιαίτερη έκπληξη: οι νέοι τεχνίτες της χορωδίας ανατολικής ορθοδόξου εκκλησιαστικής μουσικής «Ο Μητροπολίτης Κοσμάς Πρετσιστάνσκι» παρουσίασαν θεατρική παράσταση αφιερωμένη στην ευαγγελική παραβολή του Ασώτου, υπό τη σκηνοθεσία του εκλεκτού ηθοποιού και σκηνοθέτου κ. Βλάντο Ντοϊτσίνοβσκι, με πρωταγωνιστή τον ταλαντούχο ηθοποιό κ. Κριστιάν Τάντσεβσκι, ενώ τα μέλη της χορωδίας πλαισίωναν την παράσταση με μουσική και ύμνους.
Η παραβολή του Ασώτου – αυτή η αιώνια ιστορία της πτώσεως και της επιστροφής, της αποξενώσεως και της αγκαλιάς, του απείρου ελέους του Πατέρα που υπομονετικά αναμένει – αντήχησε με ιδιαίτερη δύναμη στο ιερό αυτό περιβάλλον, ενώπιον του Γέροντος που αφιέρωσε όλη του τη ζωή στο να είναι ζωντανή εικόνα του Πατέρα που συγχωρεί και αγκαλιάζει. Όλοι οι παρόντες συγκινήθηκαν βαθύτατα.
Μετά το πέρας της εκδηλώσεως, ακολούθησε κέρασμα στο ιεροπρεπές αρχονταρίκι της Μονής, όπου ο Δεσπότης δεχόταν τις ευχές των πνευματικών του τέκνων και φίλων με εκείνη τη γνώριμη θερμότητα του βλέμματος, μέσα στο οποίο ο καθένας αναγνωρίζει ότι είναι δεκτός και ότι δεν έχει λησμονηθεί.
Η ημέρα ολοκληρώθηκε με ευχές προς τον Γέροντά μας – να τον διαφυλάττει ο Κύριος επί μακρόν, με υγεία και δύναμη, ώστε το φως της μοναστικής του μαρτυρίας να συνεχίσει να φωτίζει τον δρόμο μας και η γεροντική του προσευχή να μας συνάγει πάντοτε εν Χριστώ, σε αυτό το άγιο μοναστήρι της μετάνοιας, όπου ο Θεός αδιαλείπτως ενεργεί διά των πιστών Του υπηρετών.
Αιωνία και ευλογημένη η εορτή του Αγίου Παρθενίου Λαμψάκου. Και τον Γέροντά μας είθε να μας τον χαρίζει ο Κύριος επί πολλά και ευλογημένα έτη, με υγεία ακμαία και φωτισμό πνευματικό, εις δόξαν Θεού και σωτηρίαν των ψυχών ημών.
Εἰς πολλά ἔτη, Δέσποτα Ἅγιε!
