Η αγία και ιερά ημέρα της Γεννήσεως του Χριστού αποκαλύπτει για μία ακόμη φορά στον κόσμο την αιώνια αλήθεια: ότι ο άνθρωπος δεν είναι εγκαταλελειμμένος, ότι η ιστορία δεν αποτελεί ένας κλειστός κύκλος και ότι το σκότος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Στην Ιερά Μονή Μπίγκορσκι, αυτή η νύχτα δεν ήταν απλώς ανάμνηση ενός γεγονότος του παρελθόντος, αλλά ζωντανή και πραγματική βίωση του Θείου Μυστηρίου: του Θεού που εισέρχεται στη νύχτα μας για να την πληρώσει με φως.
Όπως κάθε χρόνο, η αδελφότητα και οι πολυάριθμοι παρόντες δεν εόρτασαν τα Χριστούγεννα ως ένα γεγονός που απλώς μνημονεύεται, αλλά τα έζησαν ως δώρο που παραλαμβάνεται. Μέσα από την προσευχή, τη χαρά, την ψαλμωδία και την ευχαριστία, αποκαλύφθηκε το μυστήριο της θείας συγκαταβάσεως: ότι ο Αΐδιος γίνεται Βρέφος, για να ξαναβρεί ο άνθρωπος τη χαμένη του πληρότητα. Η λειτουργική ομορφιά δεν ήταν απλώς διακόσμηση, αλλά μαρτυρία ότι η Βασιλεία του Θεού είναι ήδη ανάμεσά μας.
Μετά την ιεροπρεπή Εσπερινή ακολουθία και τη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, η πανηγυρική χαρά συνεχίστηκε με αδελφική κοινωνία, στο πνεύμα εκείνης της αρχαίας χριστιανικής τάξεως, όπου η Ευχαριστία συνεχίζεται μέσα στην αγάπη. Συγκεντρωμένοι γύρω από τον γέροντά τους, τον επίσκοπο Αντανίας κ. Παρθένιο, μοναχοί και προσκυνητές ομολόγησαν με τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα τη χαρμόσυνη αγγελία ότι ο Σωτήρ ετέχθη και ότι η χαρά είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου.
Η εορταστική αγρυπνία αποκάλυψε το βαθύ νόημα αυτής της νύχτας: ότι δεν ανήκει στον χρόνο, αλλά τον μεταμορφώνει. Μέσα στην προσευχή και την ψαλμωδία, ο ναός έπαψε να είναι απλώς ένας «τόπος»· έγινε Εκκλησία στην πληρότητά της, κοινωνία συναγμένη γύρω από τον Χριστό. Εκείνη την ώρα, η Βηθλεέμ δεν ήταν μακριά, αλλά κοντά μας και μέσα μας· δεν ήταν παρελθόν, αλλά παρόν. Η χαρά των αγγέλων και ο φόβος των ποιμένων έγιναν χαρά και δέος όλων των παρόντων.
Σε αυτή τη μεγάλη και διαρκή αγρυπνία προεξήρχε ο αγαπητός μας γέροντας, ο επίσκοπος κ. Παρθένιος, ο οποίος με ήσυχη και βαθιά ευχαριστιακή μυσταγωγία μας εισήγαγε στην καρδιά της εορτής. Προσφέροντας τη Θεία Ευχαριστία, μας κάλεσε σε εσωτερική μεταμόρφωση, σε επιστροφή προς εκείνο για το οποίο ο άνθρωπος πλάσθηκε: σε κοινωνία με τον Θεό, σε μία ζωή μέσα στο φως.
Όπου υπάρχει αληθινή χαρά, εκεί βρίσκονται και τα παιδιά. Μετά το τέλος της ακολουθίας, ο Θεοφιλέστατος με πολλή αγάπη μοίρασε χριστουγεννιάτικα δώρα στα παιδιά, διότι ακριβώς δια του παιδιού ο Θεός αποκαλύπτει ξανά τον κόσμο ως τόπο ελπίδας και επαγγελίας.
Σε αυτόν τον λαμπρό εορτασμό, η Εκκλησία ευχαριστεί τον Θεό όχι μόνο για τη Γέννησή Του στη Βηθλεέμ, αλλά και για εκείνο που γεννιέται πάντοτε μέσα στις καρδιές που ανοίγονται σ’ Αυτόν. Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο η δική Του γέννηση, αλλά και η δική μας· πρόσκληση να ζούμε πλέον όχι με φόβο, αλλά με την ελευθερία των παιδιών του Θεού. Είθε το Φως που έλαμψε στη νύχτα της Βηθλεέμ να φωτίζει και τις δικές μας νύχτες· και είθε η γαλήνη της ανεσπέρου Ημέρας, η οποία υπερβαίνει κάθε νου, να κατοικεί μέσα στις καρδιές μας ως αρχή της αιωνιότητας, ήδη δωρισμένης. Χριστός ετέχθη!
