Σήμερα, τη χαρμόσυνη Κυριακή των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, ο αγαπητός μας Γέροντας, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αντανίας κ. Παρθένιος, τέλεσε αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον ιστορικό ναό του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου (Chiesa di San Jacopo Soprarno), στο κέντρο της Φλωρεντίας, ακριβώς στις όχθες του ποταμού Άρνου. Συλλειτουργοί με τον Θεοφιλέστατο Επίσκοπο Αντανίας ήταν: ο προϊστάμενος του ναού, Αρχιμανδρίτης κ. Νικόλαος Παπαδόπουλος, αρχιερατικός επίτροπος Τοσκάνης και Λιγουρίας, καθώς και οι πατέρες μας Δοσίθεος, Κύριλλος, Ανατόλιος και Ευφρόσυνος.
Σε αυτή τη λειτουργική και προσευχητική σύναξη, μαζί με τον Γέροντα και τους πατέρες, συμμετείχαν και οι αδελφές από τις δύο ιερές μας μονές, τη Ράιτσιτσα και την Πρέτσιστα, με τις οποίες αυτές τις ευλογημένες ημέρες επισκεπτόμαστε τα ιερά προσκυνήματα της Ιταλίας.
Ο ναός του Αγίου Αποστόλου Ιακώβου στον Άρνο, τον οποίο οι Φλωρεντινοί με ιδιαίτερη αφοσίωση ονόμασαν Σαν Τζάκοπο Σοπράρνο (κυριολεκτικά «Άγιος Ιάκωβος επάνω από τον Άρνο»), συγκαταλέγεται μεταξύ των αρχαιότερων χώρων λατρείας αυτής της αναμφισβήτητα μίας από τις ωραιότερες πόλεις της Ευρώπης. Αρχικά, ως ρωμανική τρίκλιτη βασιλική κατά την πρώτη του μορφή, η ύπαρξή του μαρτυρείται ήδη από τον 11ο αιώνα. Με την πάροδο των αιώνων, ο άγιος αυτός χώρος προσευχής ανακαινιζόταν και επεκτεινόταν, έτσι ώστε σήμερα η μορφή του να φέρει τα ίχνη πολλών εποχών. Κάτω από αυτές τις πατιναρισμένες από την προσευχή καμάρες, κατά τη διάρκεια των δέκα αιώνων της ύπαρξής του, έχουν περάσει αναρίθμητα βήματα προσκυνητών και προσευχομένων, με την ίδια εκείνη πίστη με την οποία οι Μυροφόρες Γυναίκες έσπευσαν εκείνο το πρωί νωρίς προς τον κενό Τάφο.
Από το 2006, με την ευλογία της Αρχιεπισκοπής Φλωρεντίας, ο πολύτιμος αυτός ναός παραχωρήθηκε στην Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Ιταλίας και Μάλτας (υπό το ωμοφόριο του Οικουμενικού Πατριαρχείου), και έκτοτε στους ιστορικούς τοίχους του αντηχεί εκ νέου η ανατολική ορθόδοξη λατρεία – σε έναν ναό που ο ίδιος, με όλη την ιστορία του, αποτελεί σημείο συναντήσεως Δύσεως και Ανατολής, μεταξύ του βυζαντινού και του ρωμανικού ρυθμού.
Πραγματικά μεγάλη και ανείπωτη είναι η προσευχητική κατάνυξη, όταν τελείται η Θεία Λειτουργία σε έναν ναό του οποίου οι θόλοι επί αιώνες διατηρούν τους ψιθύρους των προσκυνητών και τις φωνές των μαστόρων της Αναγέννησης, ενώ σήμερα αντηχούν με το πασχάλιο «Χριστός Ανέστη!». Μέσα σε ένα τέτοιο μεγαλείο – αρχιτεκτονική που από μόνη της αποτελεί αριστούργημα της χριστιανικής ιερής τέχνης – γίνεται αβίαστα κατανοητό και βαθύτερα αισθητό εκείνο που ο πιστός του Χριστού πάντοτε και παντού φέρει στην καρδιά του: ότι ο Οίκος του Κυρίου είναι παντού ένας· ότι ένα και το αυτό είναι το Ποτήριο της Ζωής που υψώνεται κάτω από αυτές τις καμάρες, όπως και κάτω από τις καμάρες της αγαπημένης μας Μονής Μπιγκόρσκι· ότι τα όρια του ύφους, της γλώσσας και της εποχής είναι απλώς ένα διακοσμητικό κάλυμμα, ενώ η Λειτουργία διαπερνά όλους τους αιώνες, όπως διαπερνά όλα τα σύνορα, τις γλώσσες και τα έθνη: «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13, 8). Αυτό ακριβώς μαρτυρήθηκε σήμερα στον «Άγιο Ιάκωβο επί του Άρνου», όπου ο ευαγγελικός λόγος και οι λειτουργικές ευχές ακούστηκαν σε έξι γλώσσες, ενώπιον του ενός λαού του Χριστού, συγκεντρωμένου από διαφορετικά έθνη και κράτη.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο δεσπότης κ. Παρθένιος εξέφρασε θερμές ευχαριστίες προς τον ευγενικό και γενναιόδωρο οικοδεσπότη μας, τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη κ. Νικόλαο, ο οποίος με φλωρεντινή θερμότητα μάς άνοιξε τις πύλες αυτού του ευλογημένου ναού και με αδελφική αγάπη συλλειτούργησε μαζί μας. Το ποιμαντικό του έργο στις μακρινές περιοχές της Τοσκάνης και της Λιγουρίας, στην ίδια την κοιτίδα της Αναγέννησης, αποτελεί μαρτυρία ότι η Εκκλησία δεν γνωρίζει ξενιτιά· και ότι όπου υψώνεται το Άγιο Ποτήριο και το Άγιο Δισκάριο, και όπου διαβάζεται και βιώνεται το Ευαγγέλιο, ο Χριστός είναι ο Ίδιος.
Με αυτή την αρχιερατική Θεία Λειτουργία, το προσκύνημά μας στην ευλογημένη γη της Ιταλίας – τη γη τόσων πολλών αγίων, ανδρών και γυναικών, των πρώτων χριστιανών μαρτύρων και μίας αρχαίας εκκλησιαστικής παραδόσεως – λαμβάνει και την πνευματική του επισφράγιση. Κατά τις λίγες αυτές ευλογημένες ημέρες, ο Γέροντας, οι πατέρες της Μονής Μπιγκόρσκι και οι αδελφές της Ράιτσιτσα και της Πρέτσιστα επισκέφθηκαν τόπους που κάποτε αγιάσθηκαν από τις προσευχές και τους ασκητικούς αγώνες των πρώτων τέκνων του Χριστού· είδαμε τάφους αποστόλων, μαρτύρων, αγίων ανδρών και γυναικών, και αγγίξαμε ιερά προσκυνήματα της ακόμη τότε αδιαίρετης χριστιανικής Εκκλησίας. Τώρα, στον δρόμο των Μυροφόρων Γυναικών, επιστρέφουμε στην πατρίδα με καρδιές γεμάτες από την ίδια ευγνωμοσύνη: ότι ο Κύριος μάς αξίωσε, όπως και εκείνες, να σπεύσουμε προς τον Αναστάντα και να Τον βρούμε εκεί όπου πάντοτε αναμένει και προσφέρει τον Εαυτό Του – στο Ποτήριο της αγίας Κοινωνίας.
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
