Денеска, во радосната недела на светите Жени Мироносници, нашиот возљубен Старец, преосвештениот епископ Антански г. Партениј, отслужи архијерејска Божествена Литургија во древниот храм на светиот апостол Јаков (Chiesa di San Jacopo Soprarno) во строгиот центар на Фиренца, на самиот брег на реката Арно. Во молитвено сослужение со Светиот Антаниски беа: старешината на храмот, архимандритот г. Николај Пападопулос, архиерејски намесник од Вселенската Патријаршија на Тоскана и Лигурија, како и нашите сообраќа: отците Доситеј, Кирил, Анатолиј и Ефросиниј.
Во тоа молитвено собрание со Старецот и отците беа и сестрите од двете наши свети обители, Рајчица и Пречиста, со коишто во овие благословени денови сме на поклонение по светињите во Италија.
Храмот „Свети Апостол Јаков на Арно“, кому фирентинците со нескриена посветеност му го дале името Сан Јакопо Сопрарно (буквално „Свети Јаков над Арно“), спаѓа меѓу најстарите богослужбени места на овој несомнено еден од најубавите градови на Европа. Романска трикорабна базилика по својот првобитен лик, неговото постоење е документирано уште од XI век. Со текот на вековите, овој свет молитвен дом е обновуван и доградуван, така што денес неговиот изглед го носи белегот на повеќе епохи. Под тие патинирани од молитва сводови, низ десетте векови на нивното постоење, минале безброј нозе на поклоници и молитвеници, со онаа иста верба со која и жените Мироносници во тоа рано утро притрчале кон празниот Гроб.
Од 2006 година, со благослов на Фирентинската архидиецеза, овој драгоцен храм му е предаден на Православната архиепископија на Италија и Малта (под омофорот на Вселенската патријаршија), и оттогаш во неговите древни ѕидови повторно одекнува источното православно богослужение – во храм што самиот, со целата своја историја, е средба меѓу Запад и Исток, меѓу византискиот и романскиот ритам на свештеното.
Навистина голем и неискажлив е молитвениот восхит да се служи Светата Литургија во храм во кој сводовите вековно ги паметат шепотите на поклониците и гласовите на ренесансните мајстори, а денес одекнуваат со пасхалното „Христос Воскресе!“ Среде таквата величественост – архитектура што сама по себе е ремек-дело на христијанската свештена уметност – несетно се разбира и посилно се чувствува тоа што Христовиот верен секогаш и насекаде го носи во своето срце: дека Домот Господов е секаде еден; дека единствена и иста е и Чашата на Животот што се воздигнува под овие сводови, како и под сводовите на нашиот возљубен Бигорски манастир; дека границите на стилот, на јазикот и на епохата се само украсен превез, а Литургијата ги пробива низ сите векови, како што ги пробива сите граници, јазици и нации: „Исус Христос е Ист и вчера и денес и во веки“ (Евр 13, 8). Токму тоа беше посведочено денеска во „Свети Јаков над Арно“, каде што евангелското слово и литургиските молитви се слушнаа на шест јазици, пред едниот народ Христов, собран од различни нации и држави.
На крајот од Божествената Литургија, владиката г. Партениј силно му се заблагодари на нашиот љубезен и великодушен домаќин, Високопреподобниот архимандрит г. Николај, кој со флорентинска топлина ни ги отвори вратите на овој благословен храм и со братска љубов сослужуваше со нас. Неговиот пастирски труд во далечните Тоскана и Лигурија, во самата лулка на ренесансата, е сведоштво дека Црквата нема туѓина: и дека секаде каде што ќе се воздигне светата Чаша и светиот Дискос, и секаде каде што се чита и се живее Евангелието, Христос е Истиот.
Со оваа архијерејска Божествена Литургија, нашето поклонение во благословената земја на Италија – земјата на толку многу светии, мажи и жени, на првите христијански маченици и на една древна црковна традиција – го добива и своето духовно овенчание. Во овие неколку благословени денови, Старецот, отците од Бигорски и сестрите од Рајчица и Пречиста, посетија места што некогаш биле осветени од молитвите и подвизите на првите Христови чеда; видовме гробови на апостоли, на маченици, на свети мажи и жени, и допревме светилишта на сè уште неподелената христијанска Црква. Сега, токму на патот на Жените Мироносници, се враќаме дома со срца наполнети со една иста благодарност: дека Господ и нас нè удостои, како и нив, да побрзаме кон Воскреснатиот, и да Го најдеме каде што секогаш чека и Себеси се дава – во Чашата на светото заедничарење.
Христос Воскресе! Навистина Воскресе!
