Во тивкото и умилително предвечерие на Педесетницата, кога сето создание како да стои во благоговеен трепет пред слегувањето на Светиот Дух, светата Црква нѐ повикува со љубов да си спомнеме на оние кои пред нас го преминале прагот на времето и влегле во тајната на вечноста. Духовденската задушница е ден на длабоко црковно паметење, ден кога срцето станува кадилница на љубовта, а молитвата – мост меѓу земјата и небото, меѓу видливото и невидливото, меѓу оние кои сè уште патуваат и оние кои веќе пристигнале пред лицето на Живиот Бог.
Собрани околу својот Старец, епископот Антаниски г. Партениј, браќата од нашата свештена монашка обител, заедно со притекнатите верници, во духот на благодатната соборност и сеќавање, ги вознесоа своите молитви за покој на душите на од веки заспаните предци, отци, браќа и сестри наши. Во свештените песнопенија и во благолепието на богослужбениот поредок, се чувствуваше онаа неискажлива вистина дека во Христа нема разделба, дека љубовта не завршува со гробот и дека споменот во Бога е посилен од заборавот на светот.
Зашто поменот за упокоените не е само човечка должност на благодарно сеќавање, туку и исповед на нашата вера во Воскресението. Ние не се молиме за мртвите во смисла на безнадежно исчезнати, туку како за живи во Господа, за души што го очекуваат совршеното исполнување на ветувањето Христово. И токму затоа, во овој ден проникнат од тишина, солзи и надеж, нашата обител повторно стана место на средба меѓу поколенијата, меѓу минливото и неминливото, меѓу земната воздишка и небесната утеха.
Нека семилосрдниот Христос, Кој е Бог не на мртвите, туку на живите, ги упокои во селенијата на праведните сите од веки упокоени православни христијани, а нас да нѐ удостои, преку покајание, љубов и молитва, да останеме верни на тајната на Неговото Царство, во кое сите се едно.
Вечен им спомен!
