Στο ήσυχο και κατανυκτικό προεόρτιο της Πεντηκοστής, όταν όλη η κτίση μοιάζει να στέκεται με ευλαβικό τρόμο ενώπιον της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, η Αγία Εκκλησία μάς καλεί με αγάπη να μνημονεύσουμε εκείνους οι οποίοι πριν από εμάς πέρασαν το κατώφλι του χρόνου και εισήλθαν στο μυστήριο της αιωνιότητας. Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής είναι ημέρα βαθιάς εκκλησιαστικής μνήμης, ημέρα κατά την οποία η καρδιά γίνεται θυμιατήριο αγάπης, και η προσευχή γέφυρα μεταξύ γης και ουρανού, μεταξύ του ορατού και του αοράτου, μεταξύ εκείνων που ακόμη οδοιπορούν και εκείνων που ήδη έφθασαν ενώπιον του προσώπου του Ζώντος Θεού.
Συναγμένοι γύρω από τον Γέροντά τους, τον Επίσκοπο Αντανίας κ. Παρθένιο, οι αδελφοί της ιεράς μοναστικής μας αδελφότητας, μαζί με τους προστρέξαντες πιστούς, μέσα στο πνεύμα της χαριτωμένης συνοδικότητας και της μνήμης, ανέπεμψαν τις προσευχές τους υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των απ’ αιώνος κεκοιμημένων προγόνων, πατέρων και αδελφών ημών. Προσευχητική συμμετοχή στη θεία αυτή σύναξη έλαβε και ο πρωτοψάλτης και διδάσκαλος της βυζαντινής μουσικής, ο διακεκριμένος χοράρχης του Τρόπου, κ. Κωνσταντίνος Αγγελίδης. Μέσα στα ιερά άσματα και στην ευπρέπεια της λειτουργικής τάξεως αισθανόταν κανείς εκείνη την ανεκλάλητη αλήθεια ότι εν Χριστώ δεν υπάρχει χωρισμός, ότι η αγάπη δεν τελειώνει στον τάφο και ότι η μνήμη εν Θεώ είναι ισχυρότερη από τη λήθη του κόσμου.
Διότι το μνημόσυνο των κεκοιμημένων δεν είναι απλώς ένα ανθρώπινο χρέος ευγνώμονος αναμνήσεως, αλλά και ομολογία της πίστεώς μας στην Ανάσταση. Δεν προσευχόμαστε για τους νεκρούς ως για απελπιστικά εξαφανισμένους, αλλά ως για ζώντες εν Κυρίω, για ψυχές που αναμένουν την τέλεια εκπλήρωση της υποσχέσεως του Χριστού. Γι’ αυτό ακριβώς, κατά την ημέρα αυτή, διαποτισμένη από σιωπή, δάκρυα και ελπίδα, η μονή μας έγινε και πάλι τόπος συναντήσεως μεταξύ των γενεών, μεταξύ του φθαρτού και του αφθάρτου, μεταξύ του γήινου στεναγμού και της ουράνιας παρακλήσεως.
Είθε ο πολυεύσπλαχνος Χριστός, ο Οποίος δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζώντων, να αναπαύσει στις σκηνές των δικαίων όλους τους απ’ αιώνος κεκοιμημένους Ορθοδόξους χριστιανούς· και εμάς να μας καταξιώσει, διά της μετανοίας, της αγάπης και της προσευχής, να παραμείνουμε πιστοί στο μυστήριο της Βασιλείας Του, μέσα στην οποία όλοι είναι ένα.
Αιωνία αυτών η μνήμη!
