Манастирот Голем Метеор (Преображение Господово)
Највисоко од сите врвови, речиси „среде небото“, нѐ очекуваше Големиот Метеор, најстарата и најголема обител на Метеорите, посветена на Преображението Господово. Тука сѐ започнало: на овој Широк Камен преподобниот Атанасиј Метеорски во средината на 14. век ја основал првата општежителна обител и ѝ го дал на карпата името со коешто сега се нарекува целиот крај – „Метеорон“, возвишениот. Најпрвин подигнал храм во чест на Пресвета Богородица Метеоритиса, а потоа и соборниот храм на Преображението. Делото го продолжил неговиот наследник, светиот Јоасаф – порано Јован Урош Палеолог, крал на Тесалија, којшто, „како добриот трговец“ од Евангелието, ја заменил кралската багреница за бедна монашка риза и Го избрал Христа наместо престолот. Двајцата ктитори, светите Атанасиј и Јоасаф, се празнуваат заедно на 20 април како ктитори на Метеорите.
Игуменот на Големиот Метеор, старецот архимандрит г. Нифонт, нѐ пречека со голема љубов, а на нашиот старец, во знак на добредојде, му подари архиерејски жезол. Се поклонивме на моштите на светите ктитори, како и на бесценетите светињи на обителта: моштите на светите Василиј Велики и Јован Златоуст, чесната глава на великиот монашки учител – преподобниот Јован Лествичник, моштите на светиот Пантелејмон и на раката на света Параскева. Пред нас засветли и главната, чудотворна икона на Пресвета Богородица Метеоритиса. Старецот Нифонт нѐ почести и со предавање за историјата на обителта, по што нѐ поведе низ прекрасниот музеј, со древни ракописи, свештени садови, икони и одежди – сведоштва на шест века непрекинато монашко присуство.
Денот го заокруживме со братска трпеза во величествената трпезарија со високи сводови и камени столбови, една од најубавите манастирски трпезарии. Беше тоа вистинско Авраамово гостољубие: на трпезата, заедно со храната, се споделуваше и љубовта на едно благословено братство.
Стоејќи на тој врв, во храмот на Преображението, нѐ обзеде истото чувство на апостол Петар на Тавор: „Господи, добро ни е да бидеме тука“ (Матеј 17, 4). И навистина, кога човекот ќе се возвиши, макар и за миг, над полето на своето секојдневие, открива дека местото на Бога е секогаш добро за живеење.
Манастирот Света Варвара – Русану
Последна тој ден нѐ прими Русану – можеби највпечатливо сместената обител во сите Метеори, израсната како од самиот врв на една тесна камена игла, така што целата го покрива гребенот на карпата. Денес е женска обител, посветена на света Варвара, иако нејзиниот соборен храм му е посветен на Преображението Господово. Подигната е во 1545 година од двајцата браќа од Јанина, светите Јоасаф и Максим, на местото на постар храм, а нејзиниот прекрасен живопис е завршен во 1560 година, во времето на игуменот Арсениј.
Пригодно е тоа што токму света Варвара – Великомаченицата којашто затворена во кула од својот татко-незнабожец, токму таму ја спознала Светлината на Света Троица – е покровителка на оваа света обител, и самата вознесена како кула меѓу небото и земјата. Тука, среде таа убавина што го одзема здивот, нашиот Старец, во разговорот со љубезната монахиња што нѐ пречека, со топлина се присети на своето прво доаѓање во Метеорите, пред триесетина години, и на гостопримството на блажено почината старица Филотеја, којашто се упокои во деновите на пандемијата. Беше тоа трогателен миг, сведоштво дека поклонението не е само сретнување со камен и со фреска, туку и со живи лица, со охристовени старци и старици чиишто души остануваат врежани во срцето засекогаш. Така, секое поклонение е и навраќање кон лицата коишто еднаш нѐ примиле со љубов и коишто, дури и кога ќе се упокојат, продолжуваат да нѐ пречекуваат од другата страна на животот.
