Prej disa ditësh tashmë, Kisha, përmes himnografisë liturgjike të parakremtimit, i thërret bijtë e saj besnikë që “të shkojnë dhe të nxjerrin ujë nga burimet e shpëtimit”, për t’i përgatitur ata për Misterin e madh të Ndriçimit, siç quhet me të drejtë festa e Ujit të Bekuar – Teofania. Përmes këngëve të frymëzuara nga Perëndia dhe fjalëve profetike, ajo dëshiron të zgjojë dhe të prekë shpirtin njerëzor, duke na futur në një pamje të mrekullueshme dhe të frikshme për nga bukuria e saj, para së cilës edhe fuqitë engjëllore mahniten me dridhje: se si “Ai që e vari tokën mbi ujërat” pranohet në gjirin e ujërave të lumenjve; se si “Ai që e vesh qiellin me re”, Vetë vishet në ujërat e Jordanit; se si Vetë Krijuesi dhe Providenca e gjinisë njerëzore zhvishet, për të mbuluar lakuriqësinë e Adamit dhe për ta veshur sërish njeriun me petkun e ndritshëm të jetës së ripërtërirë.
Në këtë zbritje të përulur të Birit të Perëndisë në ujëra, Kisha sodit jo vetëm Pagëzimin e Krishtit, por edhe fillimin e ripërtëritjes kozmike: uji, realiteti i parë dhe themelor i botës së krijuar, bëhet pikënisje e rinovimit; natyra, e cila ra bashkë me njeriun, fillon të kthehet drejt qëllimit të saj fillestar. Perëndia e shenjtëron ujin jo sepse ai i nevojitet Atij, por sepse ai na nevojitet neve, që jemi të veshur me trup dhe që, përmes lagies së dukshme të trupit, jemi thirrur të përgatisim më lehtë edhe shpirtin tonë për spërkatjen e padukshme të Shpirtit të Shenjtë. Por ky shenjtërim nuk ndalet në sipërfaqe; ai duhet të depërtojë thellë, të prekë vetë qenien e brendshme të njeriut, ta shndërrojë nga brenda dhe ta rikthejë në plotësinë e humbur të bashkimit me Perëndinë.
Këto thirrje hirplotë për pastrimin e shpirtit përmes pendimit dhe për përgatitjen e tij lutëse për Misterin teofanor të ndriçimit dhe shenjtërimit, depërtonin qetë, por fuqishëm, edhe në vigjiljen e mbrëmshme të tërë natës në shenjtëroren e Bigorskit. Një plotësi të veçantë festive i dha edhe fakti që vigjilja tradicionale e Rekës këtë vit përkoi me ciklin liturgjik të Ngjalljes së ditës së diel, kështu që gëzimi i pritjes së Teofanisë u ndriçua edhe nga drita e Ngjalljes, nga ajo dritë që çdo të diel i jep kuptim dhe drejtim historisë.
Në këtë plotësi liturgjike, vigjilja dhe Liturgjia e Shenjtë ishin dëshmi hirplotë se Kisha jeton nga ngjarja, e jo nga kujtimi. Në vigjilje kryesonte Jeronda e manastirit të shenjtë, ati ynë shpirtëror më i dashur, Episkopi i Antanisë z. Partheni, i cili këtë mëngjes edhe kryesoi Liturgjinë Hyjnore të Shenjtë. Rreth tij, përveç shumë mysafirëve të ardhur, tradicionalisht u mblodhën edhe besimtarët nga fshatrat përreth të Mijakisë, të cilët, të udhëhequr nga kumbarët e tyre, mbërritën në manastir për t’ia shprehur edhe një herë besnikërinë e tyre Krishtit përmes zakonit të lashtë dhe të gjallë të lidhjes së kryqeve. Bashkë me ta, duke qëndruar në këmbë gjatë gjithë vigjiljes, u lut edhe një grup të rinjsh nga Ohri, të cilët dëshironin t’i luteshin Shën Gjonit dhe të merrnin bekimin nga ati i tyre shpirtëror, përpara se të zhyteshin në ujërat e shenjtëruara të Liqenit të Ohrit në vetë ditën e festës.
Me fjalën e tij baritore, Jeronda i futi të pranishmit në thelbin dhe thellësinë e festës që po afrohej dhe në misterin e Pagëzimit të përulur të Zotit tonë të butë, i Cili, pa mëkat, u rreshtua ndër mëkatarët dhe pranoi të pagëzohej nga dora e shërbëtorit të Tij, Shën Gjon Pagëzorit. Kështu, përmes shërbesës dhe fjalës, festa nuk ishte vetëm një paralajmërim, por tashmë një pjesëmarrje e filluar në misterin e jetës së ripërtërirë, e cila nga Jordani derdhet mbi mbarë botën.
Ndriçim të bekuar për të gjithë!
