Ka diçka thellësisht ngushëlluese në faktin se java e parë e Kreshmës së Madhe përfundon me një mrekulli. Jo me ndonjë arritje tonën të varfër, jo me ndonjë meritë tonën të vogël, por me mrekullinë e një Shenjti që edhe pas vdekjes kujdeset për popullin e Perëndisë. E Shtuna e Shën Teodorit është ditë falënderimi: për podvigin e kaluar, për ushqimin që na u dha kur s’kishim tjetër, për Dëshmorin e Madh që ruan ata që agjërojnë dhe luftojnë kundër së keqes.
Sot oborri i Manastiri i Shën Gjon Pagëzorit – Bigorski mbante aromën e grurit të zier. Koliva –. Ushqimi i thjeshtë dhe i lashtë i të varfërve dhe i shenjtorëve – u përgatit, u bekua dhe u nda ndër besimtarë, në kujtim të mrekullisë së Shën Teodor Tironit. Kur Juliani Apostat kërkoi të ndotte fshehurazi ushqimin e të krishterëve me gjak flijimesh idhujtare, Shën Teodori iu shfaq në ëndërr Kryepeshkopit të Kostandinopojës dhe e paralajmëroi: të mos hanin nga tregu, por të zienin grurë. Dhe populli u shpëtua – jo me shpatë, por me grurë të zier dhe me lutjen e shenjtorit.
Troparti këndon:
“Të mëdha janë arritjet e fesë! Sepse dëshmori i shenjtë Teodor u gëzua në flakë si pranë ujërave të qeta, duke e ofruar veten si bukë e ëmbël për Trininë.”
Bukë e ëmbël në mes të zjarrit. Ky është misteri i martirizimit – logjika e Kryqit.
Kontaku shton:
“Feja jote në Krishtin ishte si parzmore mbi zemrën tënde;.me të munde fuqinë e armikut;
Prandaj je kurorëzuar përjetësisht me kurorë qiellore.”
Feja është parzmorja e zemrës. E gjithë java e parë ishte veshje me këtë parzmore.
“Agjërimi i pastër na solli të kremtojmë mrekullitë e dëshmorit; përmes agjërimit pastrohemi, përmes vuajtjeve të dëshmorit marrim guxim.”
Agjërimi pastron; martiri forcon.
Mbrëmja e kësaj të shtune na çon drejt së Dielës së Orthodoksisë. Troparti shpall:
“I falemi ikonës Tënde të shenjtë, o i Mirë, duke kërkuar faljen e mëkateve tona, o Krisht Perëndi; sepse vullnetarisht u ngjite në Kryq me mish, për të çliruar krijesat e Tua nga robëria e armikut.”
Ikona është dritare drejt Qiellit. Nesër do të kremtojmë fitoren e Orthodoksisë – fitoren e fesë që mbijetoi çdo përndjekje. Sonte, me shijen e kolivës në buzë dhe ikonën e Shën Teodorit para syve, falënderojmë në heshtje: për javën që kaloi, për agjërimin që na pastroi, për dëshmorin që na ruajti, për Kryqin që na mbarti, dhe për ditën e nesërme – kur do të kremtojmë triumfin e fesë sonë, jetën tonë, shpresën tonë.
