Pas natës së shenjtë, të mbushur me lutje, psalmodi dhe me gëzimin e papërshkrueshëm të lindjes murgjërore të tre vëllezërve të rinj, festa e Prerjes së Kryet të Nderuar të Profetit të shenjtë e të lavdishëm, Pararendësit dhe Pagëzorit të Zotit Joan, sot mori plotësinë e saj më të lartë dhe më të natyrshme – në Eukaristinë e Shenjtë Hyjnore.
Sepse çdo kremtim kishtar drejt saj çon dhe në të përmbushet. Të gjitha himnet, lutjet dhe përuljet, të gjitha gëzimet dhe lotët njerëzorë, në fund mblidhen rreth një Tryeze të vetme, ku Vetë Krishti bëhet njëkohësisht Ai që ofron dhe Ai që ofrohet, edhe Dhurata, edhe Dhuruesi.
Që në orët e hershme të mëngjesit, shenjtërorja e Bigorskit u mbush përsëri me një shumicë të madhe besimtarësh. Pelegrinët që e kishin kaluar natën në agripni u bashkuan me lumenj të rinj besimtarësh që kishin mbërritur për Liturgjinë festive, kështu që kisha, oborri dhe konakët e Manastirit u bënë sërish një kuvend i madh lutës rreth ikonës mrekullibërëse të Mikpritësit tonë qiellor.
Liturgjinë e Shenjtë Hierarkike të Shën Joan Gojartit e kryesoi Fortlumturia e Tij, Mitropoliti Georgij i Dibrës dhe Kërçovës, duke bashkëshërbyer me jerondën dhe igumenin tonë, Hirësinë e Tij Peshkopin e Antanisë, z. Partenij, me vëllezërit klerikë të Manastirit, si edhe me meshtarët e përshpirtshëm: protopresviterët Boban Mitevski nga Shkupi dhe Goran Stavreski nga Ohri, presviterët Pavel Krcoski nga Ohri dhe Mile Angelkoski nga Dibra, si dhe protodhiakonin Nikolçe Gjurchinovski nga Ohri.
Këndimi qiellor i dy koreve, i korit të Bigorskit dhe i korit “Shën Joan Kukuzeli” nga Tirana, i cili e kishte ndriçuar natën festive, vazhdoi edhe sot në Eukaristinë e Shenjtë, duke i ngritur zemrat e të pranishmëve në një doksologji të përbashkët drejtuar Perëndisë.
Rreth Tryezës së Shenjtë zbulohej në mënyrë të dukshme ajo që Kisha është në thelbin e saj më të thellë: kuvend në Krishtin. Hierarkët, kleri, murgëria dhe populli besimtar – një Trup i vetëm eukaristik, i mbledhur për ta falënderuar Perëndinë për të gjitha mirësitë e Tij dhe për ta lavdëruar atë, e gjithë jeta e të cilit ishte dëshmi për Krishtin.
Shën Joani kurrë nuk i mbledh njerëzit rreth vetes për t’i mbajtur pranë vetes. Ai gjithmonë tregon më tej: “Ja Qengji i Perëndisë”. Pikërisht në këtë qëndron madhështia e tij. Ai është më i madhi ndër të lindurit prej gruaje, pikërisht sepse nuk mbajti asgjë për vete. Lavdinë e tij e shndërroi në dëshmi për Krishtin; zërin e tij – në thirrje për pendim; jetën e tij – në udhërrëfyes drejt Mbretërisë; dhe në fund dha edhe kryet e vet për të vërtetën.
Prandaj edhe festa e tij, ndonëse në ngjarjen e saj historike është festë e një vdekjeje martirike, në Kishë nuk mbart një pikëllim pa shpresë. Në të ka seriozitet dhe drithërim të shenjtë, por pas kryet të prerë të Pararendësit tashmë shkëlqen fitorja e njeriut që nuk e tradhtoi të vërtetën. Dhe pas vdekjes së tij qëndron dëshmia se ai që i përket Perëndisë nuk mund të mposhtet vërtet nga bota.
Për domethënien e festës dhe për personin e Pararendësit të Zotit, Mitropoliti ynë i nderuar, z. Georgij, iu drejtua popullit besimtar me një fjalë të përshtatshme arkibaritore, duke kujtuar mesazhin shpirtëror që Shën Joani vazhdon t’ia drejtojë çdo brezi.
Në fjalën e tij, ai me dashuri të veçantë iu referua edhe vëllezërve të rinj murgj, duke folur për thellësinë e thirrjes së tyre, për seriozitetin dhe bukurinë e asketizmit murgjëror, si edhe për gëzimin hirplotë me të cilin Kisha i pranon ata që vullnetarisht ia ofrojnë jetën e tyre Krishtit.
Me këtë rast, Mitropoliti shprehu mirënjohjen e tij të përzemërt ndaj jerondës sonë për ftesën, për kujdesin e tij të palodhur për hijeshinë dhe mirëmbajtjen e Manastirit të Shenjtë dhe për udhëheqjen atërore të bashkësisë murgjërore. Me fjalë të ngrohta e uroi edhe Atë Dositejin për tridhjetëvjetorin e qethjes së tij murgjërore, ndërsa mirënjohjen e tij ia drejtoi edhe korit të Bigorskit dhe veçanërisht korit “Shën Joan Kukuzeli” nga Tirana, të cilët me këndimin e tyre vërtet të mrekullueshëm e stolisën doksologjinë liturgjike dhe e bënë gëzimin e festës edhe më të plotë.
Kremtimi i këtij viti solli për Manastirin e Bigorskit edhe një gëzim tjetër që nuk mund të fshihej: sot, për herë të parë, mes vëllezërve në Liturgjinë festive, të veshur me shenjat e tyre të reja murgjërore, qëndronin murgjit Teodosi, Hariton dhe Nikifor.
Deri dje Stefan, Vladimir dhe Jovan; kurse prej natës së shenjtë – njerëz të rinj me emra të rinj, jo sepse kishin hedhur poshtë atë që ishin, por sepse atë që ishin ia ofruan Krishtit, që prej Tij ta merrnin të shndërruar.
Sa i mrekullueshëm është gëzimi i një vëllazërie murgjërore kur fiton një murg të ri! Bota ndoshta sheh një njeri që ka hequr dorë nga diçka. Kisha, përkundrazi, sheh një njeri që ka gjetur Margaritarin e çmuar dhe, për hir të Tij, lë me gëzim gjithçka tjetër. Bota sheh mbylljen e një dere; Kisha sheh hapjen drejt amshimit. Kurse ati shpirtëror sheh diçka që i ngjan më së shumti një lindjeje.
Prandaj sot zemra e jerondës sonë ishte e mbushur me atë mirënjohje të heshtur atërore që vështirë se mund të shprehet me fjalë. Tre bij të tij shpirtërorë, pas vitesh formimi në bindjen murgjërore dhe në jetën e përbashkët, qëndruan si murgj në shtëpinë e Shën Joanit – edhe tre bij të tjerë në familjen e madhe shpirtërore që hiri i Perëndisë e ka mbledhur rreth tij.
Dhe bashkë me ta gëzohet i gjithë Manastiri. Gëzohen vëllezërit më të vjetër, duke parë se vazhdimësia murgjërore vijon. Gëzohen më të rinjtë, duke fituar bashkudhëtarë të rinj në asketizëm. Gëzohen motrat, bijtë shpirtërorë dhe besimtarët. Dhe gëzohet, besojmë, edhe Shën Joani ynë, duke parë se shtëpia e tij vazhdon të lindë njerëz që duan t’i përkasin tërësisht Krishtit.
Vëllezërve tanë të dashur Teodosi, Hariton dhe Nikifor u dëshirojmë që zotimi i tyre i djeshëm të ripërtërihet çdo mëngjes të jetës së tyre. Të mos kërkojnë vepra të mëdha, por besnikëri të madhe në gjërat e vogla. Ta duan bindjen, që përmes saj të njohin lirinë e vërtetë. Ta ruajnë lutjen si frymën e shpirtit. Të mos e humbasin dashurinë e parë me të cilën u nisën pas Krishtit.
Dhe kur të vijnë ditë thatësie, tundime dhe lodhje, le ta kujtojnë këtë natë të shenjtë, zotimet e tyre, vështrimin atëror të jerondës dhe fytyrën e Pararendësit të Nderuar përpara të cilit filluan jetën e tyre të re.
E jerondës sonë të dashur, Zoti i dhëntë edhe shumë bij të tjerë shpirtërorë dhe forcë për t’i mbajtur, për t’i edukuar dhe për t’i çuar drejt Krishtit.
O Shën Joan, Profet, Pararendës dhe Pagëzor i Zotit, Mikpritës qiellor i Bigorskit, pranoje mirënjohjen e bijve të tu. Ruaje Mitropolitin tonë, këtë Manastir të Shenjtë, jerondën e tij, murgjit dhe murgeshat, të gjithë bijtë e tij shpirtërorë dhe mbarë popullin tonë. Na mëso edhe ne ta duam të vërtetën si ti, të pendohemi sinqerisht dhe me tërë jetën tonë të tregojmë drejt Krishtit.
Për shumë vjet festa e Mbrojtësit tonë qiellor më të dashur! Për shumë vjet murgjve të rinj Teodosi, Hariton dhe Nikifor! Dhe Pararendësi i Shenjtë i ruajtë nën mbulesën e lutjeve të tij në të gjitha ditët e jetës së tyre murgjërore.Me mirënjohje të sinqertë kujtojmë edhe të dashurin tonë Stojan Stojanovski dhe djemtë e “2S Studio”, të cilët si dje në agripni, ashtu edhe sot në Liturgjinë e Shenjtë, u munduan me përkushtim që të realizonin një transmetim të drejtpërdrejtë të përsosur të shërbesave të shenjta, duke bërë të mundur që gëzimi lutës i festës të mbërrinte edhe te të gjithë ata që nuk mundën të ishin fizikisht me ne. Me mirënjohje përmendim gjithashtu Aleksandar Paunovskin, Nikola Grnčarovin dhe Jovan Angeleskin, të cilët me dashuri, përkushtim dhe kujdes profesional u siguruan që kjo festë shpirtërore të mbetej e dokumentuar në dëshmi të bukura dhe dinjitoze vizuale.
