“O prijës i ushtrive qiellore, ne të padenjët të lutemi gjithmonë që, me lutjet e tua, të na mbulosh nën hijen e krahëve të lavdisë sate jotrupore, duke na ruajtur ne që me zell përkulemi para teje dhe thërrasim: Nga rreziqet na çliro, si kryetar i fuqive të epërme.”
— Tropari i Sinaksit të Kryeengjëllit të shenjtë Gavriil, tingulli 4
Në krahinën piktoreske të Drimkollit të Poshtëm, mes qetësisë së shpateve malore dhe kujtimeve që ruhen në gurët e manastirit, sot u lartësua përsëri lutja e përbashkët liturgjike dhe falënderimi në shenjtëroren e lashtë kushtuar Kryeengjëllit të shenjtë Gavriil, në vendin e quajtur Manastirec – metoh i Manastirit të Bigorskit.
Mes mbetjeve të kishës dikur madhështore dhe të hijshme të manastirit, ku prej kohësh nuk ka më kupolë të ngritur nga dora e njeriut, por vetë kubeja qiellore e mbulon hapësirën e shenjtë, u kremtua Liturgjia e shenjtë Hyjnore ar hierore. Në krye të kremtimit eukaristik ishte jerondai dhe igumeni ynë i dashur, Hirësia e Tij, Episkopi i Antanisë, z. Partenij, në bashkëshërbim me klerikë të Vëllazërisë së Bigorskit, si dhe me priftërinjtë e nderuar: protopresviterin Aleksandar Dimovski dhe atë Lupço Simixhioski nga Ohri, si edhe atë Mile Angelkoski nga Dibra.
Që në orët e hershme të mëngjesit, drejt Manastirecit të lashtë filluan të mbërrinin besimtarë nga shumë vise, të mbushur me dëshirën që pikërisht në atë vend historik dhe të shenjtëruar t’i ofronin lutjen e tyre Perëndisë dhe të kërkonin ndërmjetimin qiellor të Kryestrategut Gavriil. Turma e popullit, e mbledhur rreth Potirit të Zotit, krijoi pamjen e një Kishe të gjallë – një bashkësi njerëzish të bashkuar jo vetëm nga kujtimi i së kaluarës, por edhe nga besimi në ngjalljen dhe ripërtëritjen e gjithçkaje që është shenjtëruar me lutje, dashuri dhe vetëflijim.
Me të vërtetë e papërsëritshme ishte ndjenja e pjesëmarrjes në Eukaristinë Hyjnore mes mureve të lashta, të cilat, pavarësisht plagëve të kohës, vazhdojnë të dëshmojnë për bukurinë e dikurshme dhe lavdinë shpirtërore të kësaj shenjtëroreje. Gurët e mbuluar me myshk, si dëshmitarë të heshtur, ruajnë lutjet e brezave të mëparshëm, ndërsa mbi ta shtrihej kaltërsia e pafundme e qiellit, si një kupolë natyrore e krijuar nga Vetë Krijuesi. Dielli, ajri malor, lutjet e përzemërta dhe falënderimet u bashkuan në një himn të vetëm liturgjik, duke e shndërruar tërë krahinën në një tempull të madh të lavdisë së Perëndisë.
Një bukuri të veçantë shpirtërore kremtimit i dha fjala e frymëzuar e jerondait tonë, Episkopit z. Partenij, i cili, me ngrohtësinë e tij të dallueshme baritore dhe me thellësinë teologjike, u kujtoi të pranishmëve se tempulli i vërtetë janë, para së gjithash, zemrat e gjalla njerëzore, në të cilat banon Perëndia. Kur në njeriun ka besim, pendim, falënderim dhe dashuri, atëherë edhe rrënojat mund të bëhen shenjtërore, ndërsa një vend i shkretuar – hapësirë ngjalljeje dhe shprese.
Prania e një numri kaq të madh besimtarësh ishte dëshmia më e bukur se Manastireci nuk është vetëm një mbetje arkeologjike apo një kujtim i zbehtë i së kaluarës. Ai është një qendër e gjallë shpirtërore, një vend takimi ndërmjet tokësores dhe qiellores, historisë dhe amshimit, lutjeve të paraardhësve dhe shpresave të brezave të rinj. Liturgjia e shenjtë e mbushi përsëri hapësirën e lashtë me hir dhe dëshmoi se ajo që është themeluar mbi Zotin Jisu Krisht mund të plagoset nga koha, por nuk mund të shkatërrohet.
Pas përfundimit të tubimit eukaristik vijoi një program i pasur kulturor dhe artistik, i përgatitur nga anëtarët e rinj të ansamblit “Shën Joaniki Rakotinski” nga Shkupi. Me këngët, vallet dhe veshjet e tyre tradicionale, ata sollën edhe më shumë gëzim dhe bukuri në këtë ditë festive, duke treguar se trashëgimia shpirtërore dhe ajo popullore janë dy fije të pandashme të kujtesës sonë historike. Veçanërisht gëzoi prania e të rinjve, të cilët, përmes dashurisë së tyre ndaj traditës, vazhdojnë atë që paraardhësit tanë e kanë krijuar dhe ruajtur ndër shekuj.
Nga thellësia e zemrës u shprehim mirënjohjen tonë të gjithë sponsorëve, bamirësve dhe dashamirëve, të cilët, me ndihmën, mundin dhe vetëflijimin e tyre, kontribuuan në organizimin dinjitoz të këtij kremtimi shpirtëror dhe kulturor. Mbështetja e tyre është një shprehje konkrete e dashurisë ndaj Kishës së Perëndisë, ndaj trashëgimisë së shenjtë dhe ndaj vendeve që kanë formësuar historinë shpirtërore të popullit tonë.
Mirënjohje u drejtojmë edhe të gjithë klerikëve, pjesëmarrësve, organizatorëve, të rinjve dhe besimtarëve, të cilët, me praninë e tyre, e shndërruan Manastirecin e lashtë në një oazë të vërtetë shpirtërore. Kryeengjëlli i shenjtë Gavriil le t’i mbrojë të gjithë ata, le t’u sjellë lajmin e mirë, paqen dhe bekimin në shtëpitë e tyre, ndërsa shenjtërorja e lashtë le të vazhdojë të jetë një vend lutjeje, falënderimi dhe takimi me Perëndinë.
Sepse, edhe pse qemeret e tij tokësore janë shembur, tempulli në Manastirec vazhdon të qëndrojë i ngritur në kujtesën e popullit dhe në praninë e amshuar të dritës së Perëndisë. Dhe atje ku kremtohet Liturgjia e shenjtë, ku populli e lavdëron Perëndinë në bashkësi dhe ku zemrat hapen drejt amshimit, atje nuk ka kurrë rrënoja, por vetëm fillimin e ngjalljes.
