Me mirënjohje ndaj Perëndisë njeridashës, i Cili vazhdimisht na thërret që besimin tonë ta shndërrojmë në vepra dashurie, sot në Manastirin tonë të shenjtë të Bigorskit u realizua me sukses aksioni i dytë rajonal veror i dhurimit të gjakut, nën moton: Dhuro gjak – shpëto jetë!
Kjo vepër fisnike dhe njeridashëse u zhvillua me bekimin e Jerondit dhe igumenit tonë, Hirësisë së Tij, Episkopit të Antanisë z. Partenij, nën organizimin e Organizatës Komunale të Kryqit të Kuq – Gostivar, në bashkëpunim me Manastirin e Bigorskit dhe Institutin e Mjekësisë së Transfuzionit, si dhe me kontributin e Organizatës Komunale të Kryqit të Kuq – Dibër.
Gjatë aksionit u mblodhën 66 njësi gjaku, pas të cilave qëndrojnë po aq vepra vetëmohimi, sakrifice dhe kujdesi për të afërmin e panjohur. Secili që sot zgjati dorën dhe dhuroi një pjesë të gjakut të vet, u bë një bashkëpunëtor i heshtur në shpëtimin e jetëve njerëzore dhe bartës shprese për ata që përballen me sëmundjen, vuajtjen ose rrezikun për jetën.
Dhurimi i gjakut është një nga dëshmitë më mbresëlënëse se dashuria nuk është vetëm një ndjenjë e bukur ose një mendim fisnik, por një vepër konkrete, një sakrificë personale dhe një gatishmëri për t’i ardhur në ndihmë njeriut të cilin ndoshta nuk do ta njohim kurrë. Një gëzim i veçantë për ne është fakti se në këtë aksion dhuruan gjak persona të kombësive dhe përkatësive të ndryshme fetare, duke dëshmuar edhe një herë se mëshira i kapërcen të gjitha ndarjet njerëzore dhe na bashkon në një bashkësi dashurie. Dhuruesi nuk pyet se kujt do t’i jepet gjaku i tij, cilës kombësi, feje ose shtrese shoqërore i përket marrësi. Ai thjesht dhuron, duke e ditur se në anën tjetër gjendet një person njerëzor, i krijuar sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë.
Në këtë frymë, Jerondi ynë, Episkopi z. Partenij, na mëson shpesh se dashuria e vërtetë e krishterë del gjithmonë jashtë kufijve të ngushtë të rehatisë personale dhe bëhet kujdes, dhembshuri dhe sakrificë për tjetrin. Për këtë aksion të dhurimit të gjakut, ai u shpreh në mënyrë karakteristike:
Kur, nga dashuria, dhurojmë diçka nga vetja jonë, atëherë bëhemi të afërm të Krishtit, i Cili na e dhuron tërësisht Veten e Tij. Gjaku që njeriu dhuron sot, nesër mund të bëhet jetë për vëllanë e tij. Dhe çdo vepër me të cilën shpëtohet dhe ngushëllohet personi njerëzor është një vepër që e gëzon qiellin.
Manastiri, si shtëpi e lutjes, ka qenë gjithmonë edhe shtëpi e mëshirës, e ngushëllimit dhe e bashkësisë njerëzore. Prandaj na gëzon veçanërisht fakti që edhe këtë verë Manastiri i Bigorskit i hapi portat e veta për një nismë kaq të lartë humanitare, në të cilën lutja dhe vepra, shpirtërorja dhe njeridashja, u bashkuan në një dëshmi të përbashkët dashurie.
Nga zemra i falënderojmë të gjithë dhuruesit e gjakut që iu përgjigjën thirrjes dhe, me vetëmohimin e tyre, dëshmuan se dhimbja dhe nevoja e tjetrit nuk janë të huaja për ta. Mirënjohje u shprehim edhe ekipeve mjekësore të Institutit të Mjekësisë së Transfuzionit, përfaqësuesve dhe vullnetarëve të Kryqit të Kuq nga Gostivari dhe Dibra, si dhe të gjitha institucioneve, mediave dhe njerëzve vullnetmirë që kontribuuan në realizimin e suksesshëm të aksionit.
Zoti i mirë dhe i mëshirshëm ua shpërbleftë njëqindfish të gjithë atyre që sot dhuruan nga vetja për jetën e të afërmve të tyre. I forcoftë me shëndet, paqe dhe bekim, ndërsa dhurata e tyre u bëftë një shenjë e ndritur se njeridashja dhe vetëmohimi vazhdojnë të jetojnë fuqishëm mes nesh.
Sepse një njësi gjaku e dhuruar nuk është vetëm një nevojë mjekësore – ajo është shpresa e dikujt, lutja e dikujt, një mundësi e re për jetën e dikujt.
Dhuro gjak. Dhuro shpresë. Shpëto jetë.
