Pas agripnisë shumëorëshe, kur nata u derdh në mëngjes dhe rrezet e diellit tashmë përqafonin majën e Bistrës, me nder dhe respekt të madh, para fillimit të Liturgjisë Hyjnore, e pritëm edhe mitropolitin tonë të nderuar të Dibrës dhe Kërçovës, z. Gjergj, i cili erdhi së bashku me igumenin e Manastirit “Shën Naumi i Ohrit”, arkimandritin Nektarij, dhe protodiakonin Nikolçe Gjurgjinoski.
Dhe në bashkëmeshim sobor, mitropoliti z. Gjergj, së bashku me episkopin z. Partenij dhe vëllezërit meshtarë, kreu më të madhin nga të gjitha misteret, Eukaristinë Hyjnore, në të cilën qielli dhe toka bëhen një therore e vetme, dhe Zoti Krisht u jep Vetveten besimtarëve, pa u pakësuar kurrë.
Përveç kryebarinjve të shenjtë dhe meshtarëve të Manastirit, në Liturgjinë e shenjtë bashkëmeshuan edhe etërit shumë të nderuar: arkimandriti Matej nga Mitropolia e Verisë, jerondi Antipa nga Mali i Shenjtë, arkimandriti Nektarij nga Ohri, arkimandriti Prodromos nga Mitropolia e Karpenisit, arkimandriti Filaretos nga Mitropolia e Thivës, protoprezviteri Themistokli nga Athina, jeromonaku Theodosi nga Mali i Shenjtë, protoprezviteri Joan nga Rumania, prezviteri Ilija nga Radovishi, prezviteri Pavel nga Ohri, jerodiakoni Hrizostom nga Mali i Shenjtë dhe protodiakoni Nikolçe nga Ohri.
Me praninë e tij lutëse në Liturgjinë e shenjtë, Manastirin e Bigorskit e nderoi dhe e hijeshoi edhe Shkëlqesia e Tij, Guvernatori Civil i Malit të Shenjtë Athos, z. Alkiviadis Stefanis, Arkond i Kishës së Madhe të Shenjtë të Krishtit dhe i Patriarkanës së Aleksandrisë.
Një gëzim i veçantë në shërbesën e sotme hyjnore ishte edhe prania lutëse e një grupi të bekuar besimtarësh nga Shqipëria, të cilët, së bashku me mysafirët nga Mali i Shenjtë, Greqia, Rumania dhe Serbia, e pasuruan kremtimin festiv me edhe një shenjë të ndritshme të bashkësisë vëllazërore sobore.
Përveç agripnisë, të cilën e stolisën me këndimin e tyre qiellor, Liturgjinë Hyjnore e hijeshuan edhe anëtarët e korit rumun të këndimit bizantin „Nektarij Protopsalt“ nga Bukureshti.
Në fund të shërbesës hyjnore, Hirësia e Tij, mitropoliti i Dibrës dhe Kërçovës, z. Gjergj, iu drejtua të pranishmëve me një fjalë të përshtatshme festive.
Në fjalën e tij të frymëzuar, mitropoliti Gjergj falënderoi të gjithë: Hirësinë e Tij, episkopin Partenij, si dhe të ftuarit që erdhën nga anë të ndryshme të botës për ta kremtuar së bashku, në gëzim sobor, këtë ditë të madhe. Falënderoi edhe koret për këndimet e tyre të bukura, dhe më pas i ftoi të gjithë, me lutjet e Shën Joanit, të luteshim bashkërisht: që Zoti të na japë durimin e Elisavetës, bindjen e Zaharisë dhe guximin e Shën Joanit, që me lutjet e tij të mund ta ecim rrugën e pendimit, të cilën ai pa pushim, deri në ditën e fundit, e predikoi, drejt Mbretërisës së Qiellit. Dhe u uroi të gjithëve festë të bekuar e shumë vite.
Jerondi, nga ana e tij, falënderoi personalisht të gjithë të ftuarit e nderuar, dhe me këtë rast i dhuroi mitropolitit Gjergj një enkolpion arkierial të manastirit, me paraqitjen e Hyjlindëses së ulur në fron si Mbretëreshë, ndërsa majtas dhe djathtas saj, në lutje, qëndrojnë Shën Joan Pagëzori dhe Shën Joan Debrani, ktitori i parë i manastirit tonë.
Në orët e mesditës, për t’i bërë nder Shën Joanit erdhi edhe Hirësia e Tij, Mitropoliti i Tamasosit z. Isaia i Kryepiskopatës së Qipros, së bashku me një grup prej rreth gjashtëdhjetë pelegrinësh nga Qiproja. Miku i nderuar u prit përzemërsisht nga Plaku ynë dhe nga vëllazëria, në frymë dashurie vëllazërore dhe gëzimi kishtar.
Shumë popull. Gëzim i madh. Gëzim i fuqishëm dhe i thellë, i ndritshëm dhe sobor; gëzim që lexohej në fytyra, dëgjohej në lutje dhe derdhej në çdo lavdërim. Gëzim si ai që kishin dikur fqinjët dhe të afërmit e Elisavetës, kur dëgjuan se Zoti e kishte madhëruar mëshirën e Tij ndaj saj, dhe erdhën të gëzoheshin bashkë me të. Dhe ashtu si atëherë një shtëpi u mbush me habi dhe falënderim për shkak të lindjes së Pararendësit, kështu edhe tani i gjithë Manastiri, së bashku me popullin e Perëndisë, u bë një shtëpi gëzimi, një zemër që me mirënjohje lavdëronte Perëndinë për shërbëtorin e Tij të madh.
Sepse festa e Shën Joan Pagëzorit për ne ka një kuptim të thellë shpirtëror. Shën Joani është miku i Dhëndrit, ai që nuk e mban lavdinë për vete, por e tregon: “Ja Qengji i Perëndisë.” Ai është njeriu i shkretëtirës, por edhe njeriu i plotësisë më të thellë kishtare. Ai është heshtja që bëhet zë, agjërimi që bëhet gëzim, përulësia që bëhet dëshmi, ashpërsia që bëhet dashuri. Ai nuk e tërheq popullin drejt vetes, por drejt Krishtit. Prandaj sot ndiejmë se Shën Joani përsëri na mëson: Kisha jeton kur dëshmon; murgëria jeton kur digjet; baritoria jeton kur bëhet flijim; kryebaritoria jeton kur është ikonë e shërbimit të përulur të Krishtit. Dhe pikërisht një dëshmi e tillë na nevojitet në kohën tonë, kohë me shumë fjalë, por pak heshtje; shumë informacione, por pak urtësi; shumë lidhje, por pak bashkësi; shumë pamje të jashtme, por pak njeri të brendshëm.
Prandaj, shpirti im, gëzohu edhe ti sot. Sepse nëse Pararendësi, që nga barku i nënës, e njohu gëzimin dhe kërceu, aq më tepër ti, që ke edhe pagëzimin, edhe zërin e Dhëndrit, edhe tryezën e Tij? Përulu përpara kësaj kremteje të shenjtë, prano bekimin e barinjve të mbledhur, dhe mëso nga Pararendësi të vetmen gjë që shpëton: Ai të rritet, ndërsa ne të zvogëlohemi, që t’i jepet lavdi Atit dhe Birit dhe Shpirtit të Shenjtë, tani e përherë dhe në jetë të jetëve.
Amin.
