1196

Те возљубив доцна, о, Красото древна и нова!

 

Те возљубив доцна, о, Красото древна и нова, 

Те возљубив доцна!

И ете, во мене си бил, а, јас, пак, вон себе,

и надвор Те барав, и во дивните ствари,

што Ти си ги создал, паднав, безличен јас.

Со мене си бил, а јас со Тебе не.

Ме држеа далеку од Тебе тие,

што во битие не се, ако во Тебе не се.

Ти викна и ме призва, ја скрши мојта глувост,

светна и блесна, ме изведе од слепост.

Од Твојот благомирис еден здив штом зедов,

сал за Тебе липам.

Те вкусив и сум само гладен и жеден,

откако ме допре, за Твојот мир горам.

 

Од книгата „Исповеди“ (Confessiones, lib. 10, 27.38)
Препев: Братството на Свештената Бигорска Обител