На третиот петок од Светата и Великата Четириесетница, Акатистот на Пресветата Владичица наша Богородица одекна низ реканската клисура на бисерната Радика. Нашиот сакаш Старец, преосвештениот епископ Антаниски г. Партениј, ја возгласи третата статија во прекрасниот храм на Царицата Мајка во село Ростуше, пред бројното присуство на локалното православно население и на притекнатите верници кои, среде великопосниот подвиг, дојдоа да се засолнат под покровот на Пресветата.
И беше навистина добро што, по Божја промисла, тоа се случи токму тука, среде мајки и татковци, баби и деца, работници и ученици, зашто третата статија на Акатистот е имено за тоа: за Бога Кој слегува меѓу луѓето. За Словото Кое „цело беше при долните, од горните никако не отстапувајќи.“
Третата статија започнува со она што е во самата срцевина на великопосната тајна: „Нова твар ни покажа, јавувајќи ни се Создателот, нам на создадените од Него, кога изникна од бессемена утроба и ја сочува каква што беше, нетлена.“ Нова твар! Тоа е она што постот го подготвува во нас: обнова, преродување, ново создавање. И поздравите што следуваат се великопосни по својата суштина, иако се напишани за Богородица: „Радувај се, цвету на нетлението. Радувај се, венецу на воздржанието.“ Венец на воздржанието – зар не е тоа точно она по што копнееме среде постот? Да бидеме овенчани со благодатниот венец на Оној Кој, доброволно и трпеливо, заради нас се овенча со трнов венец.
„Радувај се, образот на воскресението го заблескуваш.“ На кракот од третата седмица веќе го наѕираме тој блесок. Веќе не е толку далечен. Да, до Светата Пасха сè уште има време, но нејзината светлина веќе ни ги гали лицата. „Радувај се, дрво на светли плодови, од кое се хранат верните. Радувај се, дрво за сенка разлистено, под кое се заслонуваат мнозина.“ Дрво и за храна, и за сенка. Таква е нашата Богородица: и хранителка и засолниште. И ние во Ростуше, собрани под покривот на нејзиниот храм, бевме токму тоа: гладни кои се хранат и уморни кои одмораат под нејзината мајчинска сенка.
Осмиот кондак, пак, нè повикува на нешто одважно: „Страно рождество гледајќи, да застраниме од светот, пренесувајќи го умот на небото.“ Да застраниме, не во смисла физички да побегнеме, туку внатрешно да се издигнеме над суетата на животот. Среде секојдневието, среде брзањето и работата и грижите, да го пренесеме умот на небесата. Тоа е монашкиот повик, но тоа е и повикот на секој христијанин во постот. А икосот ни објаснува како е тоа можно: затоа што „неописливото Слово не направи промена на место, туку божествено снисходење.“ Бог не го напушти небото кога слезе на земјата; така и ние не треба да ја напуштиме земјата за да бидеме на небото. Доволно е да се молиме, да постиме, да проштаваме, да љубиме – да пееме: „Радувај се!“
„Радувај се, сместувалиште на несместливиот Бог.“ Подобно и нашите срца, колку и да се мали, колку и да се тесни, можат да Го сместат Несместливиот, ако Му ги отвориме со вера. „Радувај се, девството и раѓањето ги соединуваш.“ И Црквата во постот ги соединува строгоста и радоста, одрекувањето и изобилието, молкот и пеењето. „Радувај се, клучу на Христовото Царство.“ Клучот е тука, во рацете на Пречистата, и таа ни го подава секој пат кога со срце и душа ѝ пееме „Радувај се.“
Деветтиот кондак ни донесува чудо и восхит воедно: „Сета природа ангелска се восхити од великото дело на Твоето вочовечување, зашто непристапниот како Бог, Го гледа како човек за сите пристапен.“ Пристапен! Бог е пристапен за нас! Не во далечни теории, не во тешки книги, не во некакви философски системи, туку тука, во храмот, во Акатистот, во молитвата, во поклоните, во љубовта. А икосот завршува со слики што нѐ опишуваат и нас, великопосните патници: „Радувај се, корабе на тие што сакаат да се спасат. Радувај се, пристану на тие што по животот пловат.“ Кораб и пристан. Пловиме, а таа е коработ. Ни треба одмор – таа е пристаниот. Ништо повеќе не ни треба.
На крајот од Повечерието, владиката дедо Партениј им се обрати на присутните со вдахновено слово за Царицата Мајка, за нејзината неуморна грижа кон секој кој во молитва ја призива, за нејзиниот покров кој не познава граници, и за тоа дека токму среде Великиот пост, кога душата е најчувствителна, Богородица е најблиску.
И кога небесната благодат го исполни Богородичниот храм во Ростуше, во воздухот се чувствуваше прегратката и мајчинскиот благослов. Веќе сме во средината на постот. Првата половина е зад нас, втората – пред нас. И Богородица е и зад нас и пред нас, и над нас и меѓу нас. Кораб и пристан. Дрво и сенка. Цвет на нетлението и венец на воздржанието. Радувај се, Невесто неневестна.
