Треба да одвојуваме многу време за нашите деца. Не е доволно да им зборуваме со „пароли“ – Немој да одиш таму, зашто тоа е лошо! Немој да зборуваш така, зашто тоа не чини! Немој да се однесуваш така и така – тоа ништо не им значи. Треба да одвоиме многу време и најголемиот дел…
Најголемиот проблем не е тоа како да ги поправиме самите млади, туку како ќе ги поправиме родителите, односно нас самите, како да се поправиме себеси кога нашето дете има некаков проблем. Исто се случува и со нас, свештениците. Одам во сите училишта, зборувам со децата и тие ми поставуваат многу провокативни прашања. Намерно. -Зошто се…
Или, пак, ќе се зборува нашироко за некој родител којшто го злоупотребил своето дете – а зарем таква вест не ја потресува детската душа? Детето ќе научи нешто за кое никогаш не би требало ни да помисли... Целото тоа внимание што му се дава на злото, станува причина во душите на децата да се уриваат…
Младешката возраст, таканаречена пубертет, е многу значајна возраст. Тој период може да им донесе на родителите толку болни изненадувања, што тие да посакаат да кренат раце, заплашени од младите, бидејќи не знаат што да прават ни како да се справат со однесувањето на своите деца. Не би требало да гледаме изолирано на одделните возрасти, т.е.…
