Во светлината на неделата по Воздвижението на Чесниот и Животворен Крст Господов, а воедно и на годишниот спомен на сите Христови угодници коишто со своите подвизи засветлиле од македонската земја, денешното неделно утро во свештената обител на Пресвета Богородица – „Пречиста Кичевска“ беше исполнето со особена евхаристиска радост и благослов.
Нашиот возљубен Старец, епископот Антаниски г. Партениј, отслужи Божествена Евхаристија, принесувајќи ја бескрвната Жртва за спасение и осветување на верниот народ Божји.
По читањето на светото Евангелие, Старецот го украси литургиското собрание со своето вдахновено слово за тајната на Крстот и за секојдневното крстоносие на христијанинот. Потсетувајќи дека Христовиот повик да го земеме својот крст не се однесува само на големите животни искушенија, туку и на секојдневното доброволно одрекување од сопствената себичност, страсти и самоволие, тој ги повика присутните со доверба и љубов да го следат Господа по патот кој, иако тесен и жртвен, единствено води кон вистинската слобода, воскресение и живот.
По завршувањето на Божествената Литургија, во храмот беше извршен чин на водосвет со молитвен призив на благодатта на Светиот Дух за благословен почеток и напредок во новата учебна година. Особено беа благословени присутните ученици, како и децата и младите кои годинава го започнуваат или продолжуваат изучувањето на источното црковно пеење во хорот „Митрополит Козма Пречистански“ од Кичево.
Обраќајќи им се со татковска топлина на децата, нивните родители, учителите и на сите присутни, Старецот истакна дека вистинското образование никогаш не треба да се сведе единствено на стекнување знаења, туку треба да биде и пат кон внатрешно просветление на човекот. Токму затоа, рече тој, Црквата отсекогаш се молела за учениците и учителите, призивајќи ја благодатта на Светиот Дух, за знаењето да се соедини со мудроста, а образованието со добродетелта.
Со благодарност кон Бога што и денес има луѓе кои со љубов се посветуваат на верската поука и на изучувањето на богатото црковно музичко предание, Старецот ги охрабри верните никогаш да не се срамат од својата вера, туку со животот да сведочат за Христа. „Сите сме повикани да се издигнуваме нагоре, кон Царството Божјо; да се просветлуваме и да стануваме вистински мудри“, беше суштината на неговиот татковски повик. А тоа просветление, нагласи тој, не е само интелектуално знаење, туку преобразување на човекот преку Христа.
Посебно внимание Старецот посвети и на значењето на христијанското семејство. Црквата, како што посочи, низ вековите го чувала достоинството на бракот, семејната заедница и воспитувањето на децата во љубов, верност и пожртвуваност. Истовремено, таа го благословува и другиот пат на целосно посветување на Бога – монашкиот живот, како особен дар и призив што не му се дава секому.
Токму затоа ги повика родителите да не се плашат децата да доаѓаат во храмот и во манастирите, да учествуваат на богослужбите, да пеат, да се дружат и да се воспитуваат во духот на Евангелието. Манастирот, нагласи Старецот, не го оддалечува човекот од животот, туку го учи како правилно да живее; не го разделува од ближните, туку го воспитува за љубов, одговорност и пожртвуваност. А монашкиот повик, кога навистина постои, не е човечка присила, туку слободен одговор на еден особен Божји дар.
Со особена нежност Старецот проговори за младите што денес се собираат околу Црквата, гледајќи во нив надеж и благослов за иднината. Колку е радосно, посочи тој, да се гледаат деца и млади во храмовите, како пеат, се молат и растат во заедница со Христа. Тие се живо сведоштво дека верата не е нешто што му припаѓа само на минатото, туку живот што се пренесува од поколение на поколение. А христијанинот, додаде Старецот, е повикан и самиот да стане мала светлина за оние околу себе. Како што и најмалиот пламен ја растерува темнината во една просторија, така и еден човек кој искрено живее со Христа може да внесе светлина во своето семејство, меѓу пријателите и во целото општество. Затоа верните не треба ниту да осудуваат, ниту да се затвораат во себе, туку со љубов, трпение и личен пример да им помагаат и на другите да ја откријат убавината на животот со Бога.
Радоста на денешното молитвено собрание беше збогатена и од присуството на поклоници од македонската православна дијаспора во Виена, предводени од својот благоговеен парохиски свештеник отец Јован, како и од монаси и духовници од Романија, кои овие денови престојуваат како гости во нашите свештени обители.
На крајот, Старецот повторно ги благослови учениците и сите што ќе се трудат во изучувањето на веронауката и источното црковно пеење, посакувајќи им просветлен ум, чисто срце, ревност и истрајност.
Така, денешното литургиско собрание во Пречиста Кичевска, под благословот на Крстот Христов и во молитвеното присуство на светите Божји угодници од македонската земја, стана уште еден тивок, но силен повик кон сите нас: да не се плашиме од Крстот, да не се срамиме од Христа и да не престануваме да ја пренесуваме Неговата светлина на поколенијата што доаѓаат.
