Во благословеното совпаѓање на две длабоки евангелски призванија – Сретението Господово и Неделата на Страшниот Суд – Црквата Христова денес нè воведе во таинството на средбата: средба на Стариот и Новиот Завет, на човекот и Бога, на времето и вечноста, но и средба на нашата совест со Божјите правда и милост.
Во умилителната атмосфера на свештената обител на Пресвета Богородица – Пречиста крај Кичево, нашата монашка заедница го прослави главното празнично торжество на Сретението Господово. Таму, со света Божествена Евхаристија денеска чиноначалствуваше нашиот почитуван старец, епископот Антаниски г. Партениј, во сослужение со браќата свештенослужители, принесувајќи ја бескрвната Жртва за живот на светот. Под пречистанските сводови на уникатниот живопис, каде што небесната Литургија се слева со земната, и Пошироката од небесата ги прегрнува сите, множеството притекнати верници со срдечен трепет ја доживуваа тајната на Сретението: Богомладенецот принесен во храмот и прегрнат од праведниот Симеон, како образ на секој човек кој со вера и љубов Го прима Христа во своето срце.
Во своето вдахновено и богопросветлено слово на крајот од богослужбата, Старецот ја отвори длабоката духовна врска меѓу празникот и Неделата на Страшниот Суд. Ако светиот Симеон Го препозна Спасителот во смиреното Дете, ние денес сме повикани да Го препознаеме во секој страдалник, во секоја рана на светот, во секој гладен и жеден, во секоја напуштена душа. Зашто Судот не е закана, туку откровение на вистината за нашата љубов.
„Средбата со Христа,“ ќе нагласи Старецот, „не е настан од минатото, туку состојба на срцето. Кој Го сретнал, веќе живее во светлина. Кој Го оттурнал, сам се оддалечува од радоста.“
Во ова литургиско празнување, кога земјата и небото повторно стануваат едно, Сретението беше жива реалност: Христос Кој ни се дава како Леб на животот, и човекот кој стои пред огледалото на својата совест.
Нека светлината од таа свештена средба ги озари нашите мисли, дела и избор, та во Денот на Неговото повторно славно доаѓање да не се сокриеме од Неговото лице, туку да Го прегрнеме како Симеона, со радост, со мир и со исполнета надеж. Амин.
