Светлиот и светлоносен ден на Воскресението силно ни свети во сите овие пасхални денови, и навистина посакуваме да трае за навек. Оваа седмица е предвкус на Осмиот, Невечерен ден на Царството небесно; таа се нарекува Светла и Обновителна. „Светла“ – затоа што ја живееме несоздадената светлина на благодатта од Воскресението, и „Обновителна“ – затоа што преку Животот, Кој засветли од гробот, се обновуваат душите наши, но и целата природа и времето.
Христијанската душа не може да ја занемари или да ја заборави Мајката на Светлината, Мајката на Животот, Мајката на Спасителот наш Господ Исус Христос – пресветата, пречиста, преблагословена Богородица и секогашдева Марија. Во овој Светол петок таа ја чествува неа заедно со споменот на нејзиниот Живоприемен источник близу Константинопол, во Балаклија. Всушност, преку лековитата вода од Балаклија, Црквата ја чествува и онаа која на светот ни Го донесе Спасителот наш. Од Неа потече непресушниот извор на милоста, состраданието, љубовта, радоста и животот.
Во Обителта на Пречистата Мајка Богородица над Кичево, каде што дел од сестринството, под раководство на нашиот возљубен Старец, се подвизува во подвигот на љубовта и послушанието, празнично се прослави овој светол ден на Богородичниот извор, со света архиерејска Вечерна, Утрена и Литургија, предводени од Неговото Богољубие, епископот г. Партениј.
Бројниот народ што притекна на богослужбата, заедно со монасите, монахињите и многубројните дечиња, претставуваше вистинска радост за душата. Особена чест и радост предизвика и присуството на градоначалникот на градот Кичево, г. Александар Јовановски, пратеникот г. Ѓорѓија Сајкоски, дописниот член на МАНУ проф. д-р Сашо Цветковски, како и други претставници на локалната и државната власт, кои зедоа учество во празничното литургиско собитие.
По завршувањето на Божествената Литургија следуваше традиционалната литија до местото викано Господинец, близу под манастирот. Токму таму, во 1558 година, со маченички крај Христа Го посведочија трите цвета на Пречистанската Обител – светите преподобномаченици Евнувиј, Пајсиј и Аверкиј. Таму им биле отсечени главите, во близина на изворот кој постои и денес.
Како и секоја година, се изврши пасхален водосвет, по што беа попрскани, за благослов и плодност, градините, посадите, овошките и животните, за кои со љубов се грижи манастирот. Одењето во литијата има и длабоко симболично значење – таа го претставува духовното патување на човекот кон Изворот на Животот, кон Бога. Движењето, пак, заедно сведочи дека спасението не е осамен, индивидуален и атомистички пат, туку заедничко одење во љубов, вера и надеж, а крајната цел – благодатна заедница со Бога и со ближните.
По враќањето во манастирот беше послужена општа трпеза за сите присутни, по која, пак, во дворот на манастирот настапи фолклорниот ансамбл „Свети Јоаникиј Ракотински“ од општина Сопиште, Скопско, со неколку свои традиционални ора, карактеристични за нивниот крај, претставувајќи ни ја нивната народна традиција и култура.
Христос Воскресе!
